VAHİY
1.BÖLÜM: 
Allah peygamberlerinden başkasına vahyeder mi?

Allahû Tealâ Kur’ân-ı Kerim’inde vahiy konusuna şek ve şüpheye yer olmaksızın açıklık getirmiştir. Kaldı ki Allah’ın bir insanla konuşması ancak vahiy iledir. 

      Fakat günümüz İslâm tatbikatında, Allahû Tealâ’nın peygamberlerden başkasıyla konuşmasının mümkün olmadığına inanılmaktadır. Vahiy konusundaki âyet-i kerimeleri incelediğimiz zaman, bu inanışın bütünüyle geçersiz olduğu kesin olarak ortaya çıkmaktadır. 

Allahû Tealâ A’râf-175’e göre peygamberlerin dışında bir kişiye vahyetmiştir.

7 / A'RÂF - 175: Vetlu aleyhim nebeellezî âteynâhu âyâtinâ fenseleha minhâ fe etbeahuş şeytânu fe kâne minel gâvîn(gâvîne).
Onlara, âyetlerimizi verdiğimiz kimsenin haberini oku (anlat). Sonra o, ondan (âyetlerden) ayrıldı, artık şeytan onu kendisine tâbî kıldı. Ve böylece o zarar görenlerden (azgınlardan) oldu. 

Âyet-i kerimede sözü edilen kişi; kendisine vahyedildiği halde, bunun gereklerini yerine getirmemiş ve Allah’a âsi olmuştur. Bu kişinin peygamber olmadığı açık ve kesindir. Hiç kimsenin bunun aksini iddia etmesi mümkün değildir.

Allahû Tealâ Bakara-259’da mağarada konaklayan birine vahyettiğini ifade etmektedir.

2 / BAKARA - 259: Ev kellezî merra alâ karyetin ve hiye hâviyetun alâ urûşihâ, kâle ennâ yuhyî hâzihillâhu ba’de mevtihâ, fe emâtehullâhu miete âmin summe beaseh(beasehu), kâle kem lebist(lebiste), kâle lebistu yevme ev ba’da yevm(yevmin), kâle bel lebiste miete âmin fenzur ilâ taâmike ve şerâbike lem yetesenneh, venzur ilâ hımârike ve li nec’aleke âyeten lin nâsi venzur ilâl izâmi keyfe nunşizuhâ summe neksûhâ lahmâ(lahmen), fe lemmâ tebeyyene lehu, kâle a’lemu ennallâhe alâ kulli şey’in kadîr(kadîrun).
Veya çatıları üzerine çökmüş (altı üstüne gelmiş) bir karyeye uğrayan kimsenin, “Allah bunu (bu kasabayı) ölümünden sonra nasıl diriltecekî demesi gibi. Bunun üzerine Allah, onu yüz sene öldürdü. Sonra da diriltti. (Ona) “Ne kadar (ölü bir vaziyette) kaldın?”dedi. (O da): “Bir gün veya günün bir kısmı kadar.” dedi. (Allah): “Hayır, yüz yıl kaldın. Haydi yiyecek ve içeceğine bak, bozulup kokuşmadı. Ve merkebine bak. (Bu), seni insanlara bir âyet (canlı bir ibret) kılmamız içindir. Ve kemiklere bak. Onları nasıl inşa ediyoruz (kemikleri birleştirerek iskeleti kuruyoruz) sonra ona et giydiriyoruz.“Böylece (merkep dirilip, eski haline gelince ve herşey) ona açıkça belli olunca: “Allah'ın, herşeye kaadir olduğunu biliyorum.”dedi. 
Bakara Suresinin 259.âyet-i kerimesi de; “Allah peygamberlerden başkasına vahyetmez.” tarzındaki bir iddiayı tamamen çürüten bir âyet-i kerimedir.

Allahû Tealâ Hz. İsa (A.S)’ın annesi Hz. Meryem'e vahyetmiştir.

3 / ÂLİ İMRÂN - 47: Kâlet rabbi ennâ yekûnu lî veledun ve lem yemsesnî beşer(beşerun), kâle kezâlikillâhu yahluku mâ yeşâ’(yeşâu) izâ kadâ emren fe innemâ yekûlu lehu kun fe yekûn(yekûnu). 
(Hz Meryem): “Rabbim, benim çoçuğum nasıl olur? Bana bir beşer dokunmadı” dedi. (Allah şöyle buyurdu): “İşte böyle, Allah dilediğini yaratır. Bir emrin (işin) olmasını takdir ettiği zaman, sadece ona “ol!” der, o hemen olur.” 

19 / MERYEM - 26: Fe kulî veşrabî ve karrî aynâ(aynen), fe immâ terayinne minel beşeri ehaden fe kûlî innî nezertu lir rahmâni savmen fe len ukellimel yevme insiyyâ(insiyyen).
Artık ye ve iç, gözün aydın olsun! Bundan sonra eğer beşerden bir kimseyi görürsen, o zaman (ona şöyle) söyle: “Muhakkak ki ben, Rahmân'a (konuşmama) orucu nezrettim (adadım). Bu sebeple bugün bir insanla asla konuşmayacağım.” 

Allahû Tealâ Hz. İsa (A.S)’ın havarilerine vahyetmiştir.

5 / MÂİDE - 111: Ve iz evhaytu ilel havâriyyîne en âminû bî ve bi resûlî, kâlû âmennâ veşhed bi ennenâ muslimûn(muslimûne).
Ve havarilere; "Bana ve Resûl'üme îmân edin." diye vahyettiğim zaman, onlar da "Îmân ettik ve bizim (Hakk'a) teslim olduğumuza şahid ol." demişlerdi. 

Hiç kimse Hz. İsa (A.S)’ın havarilerinin peygamber olduğunu iddia edemeyecektir. Âyet-i kerimede açıkça görülüyor ki Allahû Tealâ, peygamber olmayan bu insanlara da vahyetmiştir. 

Allahû Tealâ Hz. Musa (A.S)’ın annesine vahyetmiştir.

20 / TÂHÂ - 38: İz evhaynâ ilâ ummike mâ yûhâ.
Vahyedilecek şeyi annene vahyetmiştik. 

Bilindiği üzere, Allahû Tealâ Hz. Musa (A.S)’ın annesine; “Bebeği (Hz. Musa’yı) Nil nehrine bırak.” demiştir. Ve böylece Nil nehrinden Firavun’un beldesine kadar gelen Hz.Musa (A.S)’ı, Firavun’un eşi Hz. Asiye büyütmüştür. Hz. Musa (A.S)’ın annesi bir peygamber olmadığına göre, demek ki Allahû Tealâ peygamberlerin dışındaki insanlara da vahyetmiştir. 

Allahû Tealâ yere vahyetmiştir.

99 / ZİLZÂL - 4: Yevme izin tuhaddisu ahbârehâ.
O gün (izin günü), (arz) haberlerini anlatacak. 

99 / ZİLZÂL - 5: Bi enne rabbeke ehvâlehâ.
Rabbinin ona vahyetmesi ile. 
Allahû Tealâ arıya vahyetmiştir.

16 / NAHL - 68: Ve evhâ rabbuke ilen nahli enittehızî minel cibâli buyûten ve mineş şeceri ve mimmâ ya’rişûn(ya’rişûne).
Ve senin Rabbin, balarısına, dağlardan, ağaçlardan ve onların (insanların) kurdukları çardaklardan, evler (kovanlar) edinmelerini vahyetti. 

Allahû Tealâ göklere vahyetmiştir.

41 / FUSSİLET - 12: Fe kadâhunne seb’a semâvâtin fî yevmeyni ve evhâ fî kulli semâin emrehâ ve zeyyennes semâed dunyâ bi mesâbîha ve hıfzâ(hıfzen), zâlike takdîrul azîzil alîm(alîmi).
Böylece onları iki günde yedi kat gök olarak kaza etti (yarattı, tamamladı). Her gök katına kendi emrini vahyetti. Ve dünya semasını kandillerle muhafaza ederek süsledik. İşte bu, Azîz ve Alîm olan (Allah'ın) takdiridir. 

Allahû Tealâ Yûnus-2 ve A’râf-63’de herhangi bir kişiye vahyettiğini açıkça ifade etmektedir.

10 / YÛNUS - 2: E kâne linnâsi aceben en evhaynâ ilâ reculin minhum en enzirin nâse ve beşşirillezîne âmenû enne lehum kademe sıdkın inde rabbihim, kâlel kâfirûne inne hâzâ le sâhırun mubîn(mubînun).
Onlardan bir adama, "insanları uyarması, âmenû olanları (ölmeden önce Allah'a ulaşmayı dileyenleri) müjdelemesi" için vahyetmemiz insanlara acaip (garip) mi geldi? Muhakkak ki onlar için, Rab'lerinin yanında (katında) sıddıklar makamı vardır. Kâfirler şöyle dediler: “Muhakkak ki bu, mutlaka apaçık bir sihirbazdır.” 

7 / A'RÂF - 62: Ubelligukum risâlâti rabbî ve ensahu lekum ve a’lemu minallahi mâ lâ ta’lemûn(ta’lemûne).
Size Rabbimin risalelerini (gönderdiklerini) tebliğ ediyorum (ulaştırıyorum). Ve size nasihat ediyorum (öğüt veriyorum). Ve sizin bilmediğiniz şeyleri ben Allah'tan öğreniyorum (biliyorum). 

7 / A'RÂF - 63: E ve acibtum en câekum zikrun min rabbikum alâ raculin minkum li yunzirekum ve li tettekû ve leallekum turhamûn(turhamûne).
Sizi uyarması ve takva sahibi olmanız için, içinizden bir adama, Rabbinizden bir zikrin gelmesine mi şaşırdınız? Ve böylece rahmet olunursunuz. 

Öyleyse Allahû Tealâ sıradan bir insanla konuşur mu? 
EVET! Allah dilerse, dilediği kişiyle konuşur.
Allahû Tealâ kiminle konuşursa, neyle konuşursa onun Kur’ân’daki adı “vahiy”dir. Allah’ın bir insanla konuşması söz konusuysa, o kişi Allah’tan vahiy alıyor demektir. Allahû Tealâ bu konuda şöyle buyurmaktadır:

42 / ŞÛRÂ - 51: Ve mâ kâne li beşerin en yukellimehullâhu illâ vahyen ev min verâi hıcâbin ev yursile resûlen fe yûhıye bi iznihî mâ yeşâu, innehu aliyyun hakîm(hakîmun). 
Allah'ın hiçbir insanla konuşması olmamıştır, illâ vahyile veya perde arkasından veya dilediğine izniyle vahyetsin diye resûl (melek) göndererek. Allah, bilir ve hikmet sahibidir. 

İnsanların büyük kısmı Allah’ın sesinin işitilemeyeceği görüşünde birleşmiş olsalar da bütün bu âyet-i kerimeler, gerçeği açıkça ortaya koymaktadır. Kaldı ki bütün Hakk dostları Allah ile konuştuklarını ifade etmişlerdir. 

Vahiy Konusunda Hakk Dostlarının Görüşleri;

Fahreddin Râzî Hazretleri: “Allah’ı görmek nasıl mümkünse, işitmek de öyle mümkündür.” buyurmuştur. 

İmam-ı Gazalî Hazretleri de buyurmuştur ki: “Cenab-ı Hakk’ın sözünü harf ve sesle işittiğine inanmayan kimseye demeli ki: ‘Allah’ın ahrette gözle görüleceğini inkâr ediyor musun? Allah harf ve savt olmayan ve mahlûk sesine benzemeyen sesini, istediği kuluna dilediği surette işittirir. O kul da, o sesin Hakk’ın kelâmı olduğunu anlar. ” 

Bununla birlikte, “Hakk’tan işitip bu sözleri dedim işte.” ifadesi, Yesevi Hazretlerine aittir. 

Yunus Emre de: “Çalaptır, söylettirir. Bizi konuşturan, Allah’tır.” buyurmaktadır. 

Hz. Mevlâna da, Mesnevi’nin Allah tarafından kendisine öğretildiğini ifade etmektedir. 

Allahû Tealâ Bediüzaman Said-i Nursî Hazretlerine vahyederek, Risale-i Nur külliyatını vücuda getirmiştir. 

Bütün bu açıklamalardan anlaşılan odur ki; “Allah yalnız peygamberlere vahyeder.” ifadesi, Kur’ân-ı Kerim’e göre asla geçerli değildir. 

2.BÖLÜM:

Vahiy müessesesi, Peygamber Efendimiz (S.A.V)’le birlikte sona ermiş midir?

“Peygamber Efendimiz (S.A.V)’le vahiy müessesesi kesilmiştir.” inanışı da, dînimize sonradan girmiş bir hurafedir; Allah’ın kanununda asla yeri yoktur. 

Ahzâb Suresinin 40.âyet-i kerimesine göre Hz.Muhammed Mustafa (S.A.V)’le sona eren nübüvvet; yani peygamberlik müessesesidir. 

33 / AHZÂB - 40: Mâ kâne muhammedun ebâ ehadin min ricâlikum, ve lâkin resûlallâhi ve hâtemen nebiyyin(nebiyyine), ve kânallâhu bi kulli şey’in alîmâ(alîmen).
Muhammed (A.S), sizin erkeklerinizden hiçbirinin babası olmamıştır (değildir). Fakat Allah'ın Resûl'ü ve Nebîler'in (Peygamberler'in) Hatemi'dir (Sonuncusu). Allah, herşeyi en iyi bilendir. 

Âyet-i kerimede görüldüğü üzere Peygamber Efendimiz (S.A.V), Allah’ın Resûl’ü ve nebîlerin sonuncusudur. Bu demektir ki, Hz.Muhammed Mustafa (S.A.V) Efendimiz, resûllerin sonuncusu değildir. O’nunla birlikte sona eren nübüvvettir. 

Allahû Tealâ Kur’ân-ı Kerim’inde bütün peygamberlerine vahyettiğini dile getirmiştir.

4 / NİSÂ - 163: İnnâ evhaynâ ileyke kemâ evhaynâ ilâ nûhin ven nebiyyîne min ba’dih(ba’dihî), ve evhaynâ ilâ ibrâhîme ve ismâîle ve ishâka ve ya’kûbe vel esbâti ve îsâ ve eyyûbe ve yûnuse ve hârûne ve suleymân(suleymâne), ve âteynâ dâvûde zebûrâ(zebûran).
Muhakkak ki Biz, Hz. Nuh'a ve ondan sonraki peygamberlere vahyettiğimiz gibi sana da vahyettik. Ve Hz.İbrâhîm'e, Hz.İsmail'e, Hz.İshak'a, Hz.Yâkub ve torunlarına, Hz.İsa'ya, Hz.Eyub'a, Hz.Yunus'a, Hz.Harun'a ve Hz.Süleyman'a da vahyettik. Ve Hz.Davud'a Zebur'u verdik. 

Peygamber Efendimiz (S.A.V)’le birlikte sona eren şer’î, yani şeriat hükümlü vahiydir. Ama risalet müessesesi kıyâmete kadar süreceği için, risaleti temsil eden vahiy de kıyâmete kadar devam edecektir. Allahû Tealâ şerî vahyin sona erdiğini Mâide-3’de açık ve net olarak ifade etmiştir.

5/MÂİDE-3: ...el yevme ekmeltu lekum dînekum ve etmemtu aleykum ni’metî ve radîtu lekumul islâme dînen, fe menidturra fî mahmasatin gayra mutecânifin li ismin, fe innallâhe gafûrun rahîm(rahîmun). 
...bugün sizin dîninizi kemâle erdirdim. Ve üzerinizdeki ni’metimi tamamladım. Sizin için dîn olarak İslâm’dan razı oldum. Artık kim açlık tehlikesiyle, günaha meyl etmeksizin zarurette (yemek zorunda) kalırsa, muhakkak ki Allah gafûrdur, rahîmdir. 

Bütün devirlerde risalet devam ettiği için Allah’tan vahiy alanlar da mutlaka vardır, kıyâmete kadar da var olacaklardır. Fakat nebî ve resûl konusu da Kur’ân’daki muhtevasından uzaklaştırıldığı için, insanlar dîni, Allah’ın emrettiği biçimde yaşayamamaktadır. Busebeple de dalâlet çukuruna doğru yol almaktadırlar.

Nebî; peygamber demektir ve her nebî aynı zamanda resûldür. Fakat her resûl nebî değildir. Allahû Tealâ şerî hükümler içeren kitaplarını sadece peygamberlerine indirmiştir. Peygamberler arasında fetret devirleri olmasına rağmen velî resûller, ardı ardına bütün devrelerde ve bütün kavimlere gönderilmişlerdir.

23 / MU'MİNÛN - 44: Summe erselnâ rusulenâ tetrâ, kullemâ câe ummeten resûluhâ kezzebûhu fe etbâ’nâ ba’dahum ba’dan ve cealnâhum ehâdîs(ehâdîse), fe bu’den li kavmin lâ yu’minûn(yu’minûne).
Sonra Biz, resûllerimizi ardarda (arası kesilmeksizin) gönderdik. Her ümmete resûlü geldiği zaman, her defasında onu yalanladılar. Biz de onları birbiri arkasından (helâk ettik). Ve onları efsane kıldık. Artık mü'min olmayan kavim (Allah'ın rahmetinden) uzak olsun. 

16 / NAHL - 36: Ve le kad beasnâ fî kulli ummetin resûlen eni’budûllâhe vectenibût tâgût(tâgûte), fe minhum men hedallâhu ve minhum men hakkat aleyhid dalâleh(dalâletu), fe sîrû fîl ardı fanzurû keyfe kâne âkıbetul mukezzibîn(mukezzibîne).
Ve andolsun ki Biz, bütün ümmetlerin (milletlerin, kavimlerin) içinde resûl beas ettik (hayata getirdik, vazifeli kıldık). (Allah'a ulaşmayı dileyerek) Allah'a kul olsunlar ve taguttan (insan ve cin şeytanlardan) içtinap etsinler (sakınıp kurtulsunlar) diye. Onlardan bir kısmını, (Resûlün daveti üzerine Allah'a ulaşmayı dileyenleri) Allah hidayete erdirdi ve bir kısmının (dilemeyenlerin) üzerine dalâlet hak oldu. Artık yeryüzünde gezin. Böylece yalanlayanların akıbetinin, nasıl olduğuna bakın (görün). 

3 / ÂLİ İMRÂN - 164: Le kad mennallâhu alel mu’minîne iz bease fîhim resûlen min enfusihim yetlû aleyhim âyâtihî ve yuzekkîhim ve yuallimuhumul kitâbe vel hikmeh(hikmete), ve in kânû min kablu le fî dalâlin mubîn(mubînin). 
Andolsun ki Allah, mü'minlerin (başlarının) üzerine (devrin imamının ruhu) bir ni'met olmak üzere (onların aralarında, kendi kavminin içinde) kendilerinden bir resûl beas eder. Onlara O'nun (Allah'ın) âyetlerini tilâvet eder, onları tezkiye eder ve onlara kitap ve hikmeti öğretir. Ondan evvel (Allah'a ulaşmayı dilemeden evvel) onlar gerçekten açık bir dalâlet içinde idiler. 

İşte bu üç âyet-i kerime risaletin dünya durdukça devam edeceğini açıkça ifade etmektedir. Peygamber Efendimiz (S.A.V) de hadîs-i şerifinde, "Benden sonra nebî gelmeyecek, imamlar gelecek" buyurmuştur. Her devirde, kavîm resûlleri arasından seçilen bir kişi o devrin imamıdır. Kaldı ki Allahû Tealâ Enbiyâ-7’de; "Bilmiyorsanız zikir ehline sorun." buyurmaktadır.

21 / ENBİYÂ - 7: Ve mâ erselnâ kableke illâ ricâlen nûhî ileyhim fes’elû ehlez zikri in kuntum lâ ta’lemûn(ta’lemûne).
Ve senden önce, vahyettiğimiz rical (erkekler)den başkasını göndermedik. Eğer bilmiyorsanız, zikir ehline (daimî zikrin sahiplerine) sorun. 

Ehli zikir; ulûl’elbabın; daimî zikrin sahiplerinin adıdır. Allahû Tealâ ulûl’elbab için şöyle buyurmaktadır: 

3 / ÂLİ İMRÂN - 191: Ellezîne yezkurûnallâhe kıyâmen ve kuûden ve alâ cunûbihim ve yetefekkerûne fî halkıs semâvâti vel ard(ardı), rabbenâ mâ halakte hâzâ bâtılâ(bâtılan), subhâneke fekınâ azâben nâr(nârı). 
Onlar (ulûl elbab, lüblerin, Allah'ın sır hazinelerinin sahipleri), ayaktayken, otururken, yan üstü yatarken (daima) Allah'ı zikrederler. Ve göklerin ve yerin yaratılışı hakkında tefekkür ederler (ve derler ki): "Ey Rabbimiz! Sen bunları bâtıl olarak (boşuna) yaratmadın. Sen Subhan'sın, artık bizi ateşin azabından koru. 

Ulûl’elbab; Allah ile konuşma yetkisinin sahibi olan kişidir. Bilmediği bir konuyu Allahû Tealâ’dan soracaktır ve cevabını alacaktır. Sualin cevabını ve arkasında yatan sırrı mutlaka Allahû Tealâ ona söyleyecektir. Âli İmrân-7’de bu konu açıkça ifade edilmiştir.

3 / ÂLİ İMRÂN - 7: Huvellezî enzele aleykel kitâbe minhu âyâtun muhkemâtun hunne ummul kitâbi ve uharu muteşâbihât(muteşâbihâtun), fe emmellezîne fî kulûbihim zeygun fe yettebiûne mâ teşâbehe minhubtigâel fitneti vebtigâe te’vîlih(te’vîlihi), ve mâ ya’lemu te’vîlehû illâllâh(illâllâhu), ver râsihûne fîl ilmi yekûlûne âmennâ bihî, kullun min indi rabbinâ, ve mâ yezzekkeru illâ ulûl elbâb(elbâbi). 
Kitab'ı sana indiren O'dur. Onun bir kısmı muhkem (hüküm ihtiva eden, mânâsı açık olan) âyetlerdir, onlar Kitab'ın esasıdır ve diğerleri, muteşâbihtir (yoruma açık âyetlerdir). Fakat kalplerinde eğrilik (bâtıla meyil) bulunanlar, bu sebeble muteşâbih olanlara (yorum gerektirenlere) tâbî olurlar. Ondan fitne çıkarmak için, onun te'vilini (yorumunu) yapmak isterler. Ve onun te'vilini Allah'dan başka kimse bilmez ve ilimde rusuh sahipleri ise: "Biz O'na îmân ettik, hepsi Rabbimizin katındandır" derler, onlar da tezekkür edemezler, sadece Ulûl'elbab (daimi zikrin ve sırların sahipleri) (tezekkür edebilir). 

Görüldüğü üzere vahiy, peygamber Efendimiz (SAV)’le kesilmemiştir. Allah ile konuşma yetkisinin sahibi olanlar, en alt seviyede ulûl’elbab (sır hazinelerinin sahipleri) olanlardır. Onlar, daimî zikrin sahipleridir. Allah’ın ulûl’elbab ile konuşması da ancak vahiy iledir.

Öyleyse Allahû Tealâ’nın velî resûllere vahyi, risaleti temsil eden; asla şer’î bir hüküm taşımayan ve kişinin doğrudan kalbine verdiği vahiydir. 

Allah razı olsun.