RESÛL VE NEBÎ

Kur’ân-ı Kerim’de “nebî” kelimesi; Farsça “peygamber” kelimesiyle eşdeğerdir. Türkçemizde “nebî” kelimesi değil de “peygamber” kelimesini kullanırız. Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V) peygamberdir. Kur’ân-ı Kerim tabiriyle nebîdir, nebîlerin sonuncusudur. Allahû Tealâ Ahzab Suresinin 40. âyet-i kerimesinde diyor ki:

33/AHZAB-40: Mâ kâne muhammedun ebâ ehadin min ricâlikum, ve lâkin resûlallâhi ve hâtemen nebiyyin(nebiyyine), ve kânallâhu bi kulli şey’in alîmâ(alîmen).
Muhammed (A.S), sizin erkeklerinizden hiçbirinin babası olmamıştır (değildir). Fakat Allah'ın Resûl'ü ve Nebîlerin (Peygamberlerin) Hatemi'dir (Sonuncusu). Allah, herşeyi en iyi bilendir.

Peygamberlik müessesesi Peygamber Efendimiz (S.A.V) ile son bulmuştur. O’ndan sonra bir daha peygamber gelmeyecektir. Böyle olmasına rağmen insanlarda bir inanç vardır: “Nebî olmadan resûl olunmaz.” Burada bariz bir yanlışlığın adım adım bütün İslâm âlemini kapladığını görüyoruz. 

1. yanlış; “Nebî olmadan resûl olunmaz.” İddiasıdır. 
2. yanlış; “Bütün resûller nebîdir.” iddiasıdır. 

İnsanlar bir sürü yanlışa imza atarak: “Peygamber Efendimiz (S.A.V) sadece son nebî değildir, son resûldür.” diyorlar. Nübüvvet peygamberliktir, risalet ise elçiliktir. Velâyet, risalet ve nübüvvet birbirinin ardından gelen 3 kademedir. Velâyet en alttaki kademedir, risalet onun bir üstündeki kademedir, nübüvvet ise diğer ikisinin üstündedir.

“Resûller kendilerine kitap verilen peygamberlerdir.” deniyor. Bu, bütünüyle yanlış bir ifadedir. Bütün resûller peygamber değildir, ayrıca resûllerin hepsine kitap verilmez.

“Nebî” kelimesi Kur’ân-ı Kerim’de mutlaka peygamberleri ifade eder. Akaidin temel ayaklarından sadece bir tanesi doğrudur: “Bütün nebîler resûldür.” Gerçekten bütün nebîler (peygamberler) aynı zamanda elçidirler, kendi kavimlerinin mutlaka resûlüdürler. Ama kâinatın peygamberidirler. Peygamberler kâinat için geçerlidir. Allahû Tealâ Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e diyor ki: 

21/ENBİYA-107: Ve mâ erselnâke illâ rahmeten lil âlemîn(âlemîne).
Seni Biz, sadece âlemlere rahmet olarak gönderdik.

Allahû Tealâ bütün devirlerde, bütün kavimlerde resûllerin mevcut olduğunu söylüyor. İnsanlar ise “Peygamber Efendimiz (S.A.V)’den sonra bir daha resûl gelmez. O, sadece nebîlerin değil resûllerin de sonuncusudur.” diyorlar. Böyle bir iddia söz konusudur. Kur’ân-ı Kerim’de Duhan Suresinin 10, 11, 12, 13, 14, 15. âyet-i kerimelerinde Allahû Tealâ, Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e diyor ki:

44/DUHAN-10: Fertekib yevme te’tîs semâu bi duhânin mubîn(mubînin).
Artık göğün, apaçık duman (fitne) getireceği günü gözle.
44/DUHAN-11: Yagşân nâs(nâse), hâzâ azâbun elîm(elîmun).
(O fitne ki) insanları (insanların büyük kısmını) sarmıştır. İşte bu, elîm bir azaptır.
44/DUHAN-12: Rabbenekşif annel azâbe innâ mû’minûn(mû’minûne).
Rabbimiz, azabı bizden kaldır. Muhakkak ki biz, mü’minleriz.
44/DUHAN-13: Ennâ lehumuz zikrâ ve kad câehum resûlun mubîn(mubînun).
Onlara (herşeyi) açıklayan bir resûl gelmişti. (Buna rağmen resûlün söylediklerinden) ibret almadılar.
44/DUHAN-14: Summe tevellev anhu ve kâlû muallemun mecnûn(mecnûnun).
Ve (O’NA) (şeytan tarafından vahyedilerek) “öğretilmiş” ve “deli” dediler ve sonra O’NDAN yüz çevirdiler.
44/DUHAN-15: İnnâ kâşifûl azâbi kalîlen innekum âidûn(âidûne).
Muhakkak ki Biz, azabı biraz kaldırsak (bile), şüphesiz ki siz (şirke) dönecek olanlarsınız.

Kur’ân-ı Kerim açık ve kesin bir şekilde Peygamber Efendimiz (S.A.V)’den asırlarca sonra bir resûlün geleceğini söylüyor.
 
Peygamber Efendimiz (S.A.V) son nebîdir, son peygamberdir. Kur’ân’a tam uygun bir hakikât ki O’ndan sonra bir daha peygamber gelmeyecektir. Ama son resûl değildir. Kıyâmete kadar resûller var olacaktır.

“Nebî olmadan, resûl olunmaz.” iddiası, bütünüyle boş bir sözdür, Kur’an’a uymamaktadır. Peygamber Efendimiz (S.A.V)’den sonra resûlün geleceği bir başka âyet-i kerimeler grubunda da anlatılıyor. Allahû Tealâ Furkan Suresinin 27, 28, 29, 30. âyet-i kerimelerinde diyor ki:

25/FURKAN-27: Ve yevme yeadduz zâlimu alâ yedeyhi yekûlu yâ leytenîttehaztu mear resûli sebîlâ(sebîlen).
Ve o gün, zalim ellerini ısırır: “Keşke resûlle beraber (Allah’a giden) bir yol ittihaz etseydim.” der.
25/FURKAN-28: Yâ veyletâ leytenî lem ettehız fulânen halîlâ(halîlen).
Yazıklar olsun, keşke ben filanı (o kişiyi) dost edinmeseydim.
25/FURKAN-29: Lekad edallenî aniz zikri ba’de iz câenî, ve kâneş şeytânu lil insâni hazûlâ(hazûlen).
Andolsun ki; bana zikir (Kur’ân’daki ilim) geldikten sonra beni zikirden saptırdı ve şeytan, insana yardımı engelleyendir.
25/FURKAN-30: Ve kâler resûlu yâ rabbi inne kavmîttehazû hâzel kur’âne mehcûrâ(mehcûran).
Ve resûl: “Ey Rabbim! Muhakkak ki benim kavmim, bu Kur’ân’dan ayrıldı (Kur’ân’ı terketti).” dedi.

Âyet-i kerimeler şöyle bitiyor: “Resûl dedi ki: Yarabbi! Benim kavmim Kur’an’ı terketti, Kur’ân’dan göç ettiler.” Bu Resûl, Peygamber Efendimiz (S.A.V) olabilir mi? O dönemde Kur’ân terk mi edilmiştir? Tam aksine Al-i İmran Suresinin 119. âyet-i kerimesinde Allahû Tealâ diyor ki:

3/AL-İ İMRAN-119: Hâ entum ulâi tuhıbbûnehum ve lâ yuhıbbûnekum ve tû’minûne bil kitâbi kullih(kullihi), ve izâ lekûkum kâlû âmennâ, ve izâ halev addû aleykumul enâmile minel gayz(gayzi), kul mûtû bi gayzikum, innallâhe alîmun bi zâtis sudûr(sudûri).
(Ey mü’minler)! Siz öyle kimselersiniz ki; onlar, sizi sevmedikleri halde siz, onları seversiniz ve siz Kitab’ın bütününe îmân edersiniz. Onlar, sizinle karşılaştıkları zaman: “Îmân ettik.” derler. Ama tenhada, kendi başlarına kaldıkları zaman size olan öfkelerinden (dolayı), parmak uçlarını ısırırlar.

Sahâbenin Kur’ân’ı terk etmesi diye bir şey değil, bütününe îmân etmesi söz konusudur. İkinci grup âyet Peygamber Efendimiz (S.A.V)’den sonra resûllerin geleceğinin kesin işaretini veriyor. 

Nübüvvetle risalet birbirinden farklı iki kavramdır ama bütün nebîler, bütün peygamberler aynı zamanda mutlaka risaletle vazifelidir. Son peygamber olan Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V) Efendimiz de nebîydi, peygamberdi ama aynı zamanda resûldü. 

Bütün resûller peygamber değildir, bütün resûller nebî değildir ama bütün nebîler mutlaka resûldür.

“Bütün resûller nebî değildir.” Neden, çünkü bütün peygamberleri gözden geçirdiğimiz zaman peygamberler arasında mutlaka fetret devirleri vardır yani peygambersiz geçen devreler vardır. 

5/MAİDE-19: Yâ ehlel kitâbi kad câekum resûlunâ yubeyyinu lekum alâ fetretin min er rusuli en tekûlû mâ câenâ min beşîrin ve lâ nezîrin fe kad câekum beşîrun ve nezîr(nezîru) vallâhu alâ kulli şey’in kadîr(kadîrun).
Ey kitap ehli! Resûllerin (peygamberlerin) ardı arkası kesildiği (fetret) devrinde, sizlere gerçekleri açıklayan Resûl’ümüz gelmişti. “Bize bir müjdeleyici ve de uyarıcı gelmedi.” dersiniz diye (dememeniz için) böylece sizlere “müjdeleyici ve uyarıcı” bir Resûl (Peygamber) gelmişti. Allah herşeye kaadirdir.

        Hz. Musa ile Hz. İsa arasında birçok peygamber gelmiş geçmiştir ama hepsinin aralarında fetret devirleri, boşluklar, peygambersiz geçen devreler vardır. Ve Hz. İsa’dan sonra 600 yıl geçmiştir, ondan sonra Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e nübüvvet verilmiştir. 600 yıllık bir boşluk devresi, fetret devresi söz konusudur. Peygamber Efendimiz (S.A.V)’den bu tarafa 1400 yıldan fazla vakit geçmiştir. Bu süreç içinde bir peygamber gelmemiştir, bugün de bir peygamber yoktur, kıyâmete kadar da olmayacaktır. 

Nübüvvet fetret devirlerine sahiptir ama risalette fetret olayı kesinlikle yoktur. Mu’minun Suresinin 44. âyet-i kerimesi:

23/MU'MİNUN-44: Summe erselnâ rusulenâ tetrâ, kullemâ câe ummeten resûluhâ kezzebûhu fe etbâ’nâ ba’dahum ba’dan ve cealnâhum ehâdîs(ehâdîse), fe bu’den li kavmin lâ yu’minûn(yu’minûne).
Sonra Biz, resûllerimizi ardarda (arası kesilmeksizin) gönderdik. Her ümmete resûlü geldiği zaman, her defasında onu yalanladılar. Biz de onları birbiri arkasından (helâk ettik). Ve onları efsane kıldık. Artık mü’min olmayan kavim (Allah’ın rahmetinden) uzak olsun.

Allahû Tealâ bütün kavimlere resûl gönderiyor ve devamlı gönderiyor. Nahl Suresinin 36. âyet-i kerimesinde Allahû Tealâ diyor ki:

16/NAHL-36: Ve le kad beasnâ fî kulli ummetin resûlen eni’budûllâhe vectenibût tâgût(tâgûte), fe minhum men hedallâhu ve minhum men hakkat aleyhid dalâleh(dalâletu), fe sîrû fîl ardı fanzurû keyfe kâne âkıbetul mukezzibîn(mukezzibîne).
Ve andolsun ki Biz, bütün ümmetlerin (milletlerin, kavimlerin) içinde resûl beas ettik (hayata getirdik, vazifeli kıldık). (Allah’a ulaşmayı dileyerek) Allah’a kul olsunlar ve taguttan (insan ve cin şeytanlardan) içtinap etsinler (sakınıp kurtulsunlar) diye. Onlardan bir kısmını, (Resûlün daveti üzerine Allah’a ulaşmayı dileyenleri) Allah hidayete erdirdi ve bir kısmının (dilemeyenlerin) üzerine dalâlet hak oldu. Artık yeryüzünde gezin. Böylece yalanlayanların akıbetinin, nasıl olduğuna bakın (görün).

Allahû Tealâ bu âyette de “Bütün kavimlere resûl göndeririz.” diyor. Mu’minun-44’te konunun ayrı bir özelliği var. Allahû Tealâ “ardarda göndeririz.” diyor. Öyleyse bütün kavimlerde ardı arkası kesilmeksizin, mutlaka her devirde Allah’ın resûlü vardır. Bu devirde de bu âyet-i kerime gereğince bütün kavimlerde resûl vardır. Bakara Suresinin 87. âyet-i kerimesinde de Allahû Tealâ diyor ki:

2/BAKARA-87: Ve lekad âteynâ mûsâl kitâbe ve kaffeynâ min ba’dihî bir rusuli ve âteynâ îsâbne meryemel beyyinâti ve eyyednâhu bi rûhil kudus(kudusi), e fe kullemâ câekum resûlun bimâ lâ tehvâ enfusukumustekbertum, fe ferîkan kezzebtum ve ferîkan taktulûn(taktulûne).
Andolsun ki Biz, Musa’ya kitap verdik ve ondan sonra da birbiri ardından (araları kesilmeksizin, peşpeşe) resûller gönderdik. Ve Meryem’in oğlu İsa’ya beyyineler (açık kanıtlar) verdik ve onu Ruh’ûl Kudüs ile destekledik. Her ne zaman size bir resûl, nefslerinizin hoşlanmadığı bir şeyle (emirle) geldiyse, hemen kibirlendiniz. Bu sebeple bir kısmını yalanladınız ve bir kısmını da öldürdünüz.

Buradaki resuller nebî olmayan resûllerdir. Nebî olmadıkları kesindir. Çünkü bütün kavimlere gidiyorlar ve ardarda gidiyorlar. Oysaki nübüvvette fetret devirleri vardır, peygamberin olmadığı devreler vardır ama kavim resûllerinde fetret devirleri yoktur. 

Bütün kavimlerde, bütün devrelerde resûl var mıdır? Evet. Allahû Tealâ buyuruyor ki:

39/ZUMER-71: Vesîkallezîne keferû ilâ cehenneme zumerâ(zumeran), hattâ izâ câuhâ futihat ebvâbuhâ, ve kâle lehum hazenetuhâ e lem ye’tikum rusulun minkum yetlûne aleykum âyâti rabbikum ve yunzirûnekum likâe yevmikum hâzâ, kâlû belâ ve lâkin hakkat kelimetul azâbi alel kâfirîn(kâfirîne).
Kâfirler, zümre zümre cehenneme sürülürler. Oraya geldikleri zaman, onun (cehennemin) kapıları açılır. Ve onun (cehennemin) bekçileri onlara derler ki: “Size, sizden (sizin aranızdan) olan resûller gelmedi mi ki, size Rabbinizin âyetlerini okusun, bugüne (buraya) geleceğinizi (söyleyerek) uyarsın? (Cehenneme gidenler) dediler ki: “Evet (geldiler).” Fakat azap sözü kâfirlerin üzerine hak oldu.

“Size Allah’ın resûlleri gelmedi mi? “ sorusunun cevabına,  cehenneme giren herkes aynı şeyi söylüyor. “Evet (geldiler).” Öyleyse bir insan hangi devirde yaşarsa yaşasın, hangi ülkenin hangi kazasında, hangi şehrinde yaşarsa yaşasın; o kişiye mutlaka Allah’ın resûlünün tebliği ulaşır. Hiçbir devirde tebliğ ulaşmayan hiç kimse yaşamamıştır. Allah’ın resûlleri bütün kavimlerde, bütün devirlerde mevcuttur. Allahû Tealâ buyuruyor:

17/İSRA-15: Menihtedâ fe innemâ yehtedî li nefsih(nefsihî), ve men dalle fe innemâ yadıllu aleyhâ, ve lâ teziru vâziretun vizre uhrâ, ve mâ kunnâ muazzibîne hattâ neb’ase resûlâ(resûlen).
Kim hidayete erdiyse, sadece kendi nefsi için (nefsini tezkiye ettiği için) hidayete erer. Öyleyse kim dalâlette ise sorumluluğu sadece kendi üzerinde olarak dalâlette kalır. Yük taşıyan (günahı yüklenen) bir kimse, bir başkasının yükünü (günahını) yüklenmez. Ve Biz, bir resûl göndermedikçe azap edici olmadık.

14/İBRÂHÎM-4: Ve mâ erselnâ min resûlin illâ bi lisâni kavmihî li yubeyyine lehum, fe yudillullâhu men yeşâu ve yehdî men yeşâ’(yeşâu), ve huvel azîzul hakîm(hakîmu).
Hiçbir resûlümüz yoktur ki; Biz, onu kendi kavminin lisanıyla göndermiş olmayalım. Onlara (kendi lisanlarıyla) beyan etsin (açıklasın) diye. Öyleyse Allah, dilediğini (Allah’a ulaşmayı dilemeyenleri) dalâlette bırakır. Dilediğini (Allah’a ulaşmayı dileyenleri) hidayete erdirir. Ve O, Azîz’dir, Hikmet Sahibi’dir.

Bunlar kavim resûlleridir. Nebîlerle aralarında büyük farklılık vardır. Öyleyse resûller bütün kavimlerde, bütün zaman dilimlerinde yaşıyor. 

Allahû Tealâ her ümmetin, her milletin bir resûlü olduğunu ifade etmektedir. Hangi ümmet (millet), hangi devirde yaşarsa yaşasın, mutlaka aralarında Allah’ın bir resûlü var olmuştur.

10/YUNUS-47: Ve likulli ummetin resûl(resûlun), feizâ câe resûluhum kudıye beynehum bil kıstı ve hum lâ yuzlamûn(yuzlamûne).
Her ümmetin bir resûlü vardır. Onlara, resûlleri geldiği zaman onların aralarında adaletle hükmolundu. Onlara zulmedilmez.

         Kur‘an-ı Kerim’de “resûl” kelimesi birçok hüviyette, alelâde elçiler için de kullanılmıştır. Firavunun Hz. Yusuf’a gönderdiği alelâde bir ulağa, haberciye Kur’ân-ı Kerim’de şöyle söyleniyor: “Resûl, Yusuf’un yanına ulaştığı zaman.” 

12/YUSUF-50: Ve kâlel meliku’tûnî bih(bihî), fe lemmâ câehur resûlu kâlerci’ ilâ rabbike fes’elhu mâ bâlun nisvetillâtî katta’ne eydiyehunn(eydiyehunne), inne rabbî bi keydihinne alîm(alîmun).
Ve Melik: “Onu bana getirin.” dedi. Böylece ona, resûl (ulak, haberci) geldiği zaman Yusuf (A.S): “Efendine dön ve ellerini kesen kadınların hali (durumu) nedir, ona sor.” dedi. Muhakkak ki; Rabbim onların hilelerini en iyi bilendir.

Kur’ân-ı Kerim’de “Nerede resûl kelimesi geçiyorsa, bu peygamberdir.” diyenler, onlar, Kur’ân hakikatlerinin karşısında tutunamazlar. Allahû Tealâ, Belkıs’ın Hz. Süleyman’a gönderdiği elçilere de yine Kur’ân-ı Kerim’de ‘resûl’ diyor. 

27/NEML-35: Ve innî mursiletun ileyhim bi hediyyetin fe nâzıratun bime yerciul murselûn(murselûne).
Ve gerçekten ben onlara hediye göndereceğim. Böylece bakalım resûller (elçiler) ne ile dönecekler?
27/NEML-36: Fe lemmâ câe suleymâne kâle e tumiddûneni bi mâlin fe mâ âtâniyallâhu hayrun mimmâ âtâkum, bel entum bi hediyyetikum tefrahûn(tefrahûne).
Bunun üzerine (resûller hediyelerle) Süleyman (A.S)’a geldikleri zaman (Süleyman A.S): “Bana mal ile yardım mı ediyorsunuz? Allah’ın bana verdiği şeyler, size verdiği şeylerden daha hayırlı. Hayır, siz hediyenizle seviniyorsunuz (övünüyorsunuz).” dedi.

Resûl zaten lugat mânâsıyla “elçi” demektir. Ama Kur’ân-ı Kerim’de geçen bütün “resûl’ kelimelerini “peygamber” olarak alanlar büyük hata ediyorlar. Allahû Tealâ Kur’ân-ı Kerim’de kiramen katibîn meleklerine de resûl diyor. 

43/ZUHRUF-80: Em yahsebûne ennâ lâ nesmeu sırrehum ve necvâhum, belâ ve rusulunâ ledeyhim yektubûn(yektubûne).
Yoksa onların sırlarını ve fısıltılarını işitmeyeceğimizi mi zannediyorlar? Hayır, onların yanında resûllerimiz (elçilerimiz) (herşeyi) yazıyorlar.

Ölüm meleklerine de Allahû Tealâ yine “resûllerimiz” diyor:

6/EN'AM-61: Ve huvel kâhiru fevka ibâdihî ve yursilu aleykum hafazah(hafazaten), hattâ izâ câe ehadekumul mevtu teveffethu rusulunâ ve hum lâ yuferritûn(yuferritûne).
Ve O, kullarının üstünde kahhardır (kuvvet ve güç sahibidir).Ve üzerinize muhafaza edici (koruyucu) gönderir. Sizden birinize ölüm gelince, onu elçilerimiz vefat ettirir. Onlar (bunu yaparken) kusur etmezler.
	
7/A'RAF-37: Fe men azlemu mimmenifterâ alallâhi keziben ev kezzebe bi âyâtih(âyâtihi) ulâike yenâluhum nasîbuhum minel kitâb(kitâbi), hattâ izâ câethum rusulunâ yeteveffevnehum kâlû eyne mâ kuntum ted'ûne min dûnillâh(dûnillâhi) kâlû dallû annâ ve şehidû alâ enfusihim ennehum kânû kâfirîn(kâfirîne).
Allah’a karşı yalanla iftira edenden veya O’nun âyetlerini yalanlayandan daha zalim kim (var)dır? Kitab’tan (Kur’ân-ı Kerim’den) kendilerine nasipleri erişecek olanlar, işte onlardır. Onlara resûllerimiz (elçi melekler, ölüm melekleri) geldiği zaman, onları vefat ettirirler(ken) (onlara) şöyle dediler: “Allah’tan başka dua etmiş olduğunuz şeyler nerede?” (Onlar da): “Bizden saptılar (gittiler).” dediler. Ve kendilerinin (nefslerinin) üzerine kâfir olduklarına, kendileri şahitlik ettiler.

       Allahû Tealâ melek resûllerden de, cin resûllerden de bahsediyor;

6/EN'AM-130: Yâ ma’şerel cinni vel insi e lem ye’tikum rusulun minkum yakussûne aleykum âyâtî ve yunzirûnekum likâe yevmikum hâzâ, kâlû şehidnâ alâ enfusinâ ve garrethumul hayâtud dunyâ ve şehidû alâ enfusihim ennehum kânû kâfirîn(kâfirîne).
Ey insan ve cin topluluğu! Size âyetlerimi anlatan ve bugününüze ulaşacağınız konusunda sizi uyaran içinizden resûller (elçiler) gelmedi mi? “Kendi nefslerimize şahit olduk.” dediler. Dünya hayatı onları aldattı. Ve kendilerinin kâfir olduğuna, kendileri şahit oldular.

22/HAC-75: Allâhu yastafî minel melâiketi rusulen ve minen nâs(nâsi), innallâhe semîun basîr(basîrun).
Allah, meleklerden ve insanlardan resûller seçer. Muhakkak ki Allah, en iyi işitendir, en iyi görendir.

Şimdi kim“Kiramen katibîn melekleri peygamberdir.” diyebilir? 
“Kavim resûllerinin hepsi peygamberdir.” diyebilir? 
“Bütün devirlerde Allah’ın resûlleri mevcut değildir.” diyebilir? 
Öyleyse Allah’ın resûlleri bütün devirlerde hep mevcut olmuşlardır ve kıyâmete kadar da olacaklardır. Allahû Tealâ buyuruyor ki:

72/CİN-26: Âlimul gaybi fe lâ yuzhiru alâ gaybihî ehadâ(ehaden).
Gaybı bilen Allah, gaybı kimseye açıklamaz.
72/CİN-27: İllâ menirtedâ min resûlin fe innehu yesluku min beyni yedeyhi ve min halfihî rasadâ(rasaden).
Ancak resûllerden rızaya (Tasarruf rızası) ulaşanlar müstesna. Öyleyse muhakkak ki O (Allah), onların önünden ve ardından muhafız gönderir.

Bu tasarruf rızasıdır. Yani huzur namazının imamlığına ait olan rızadır. Kim huzur namazının imamlığına tayin edilmişse, o tasarruf rızasının sahibidir. Rızaya ulaşmamış olan resûl elbette düşünülemez ama bütün resûllerin de tasarruf rızasına ulaştığı düşünülemez. Tasarruf rızasına sadece her devirde bir tek resûl ulaşır. O da ya bir peygamber resûldür ya da velî resûldür. Ama huzur namazının imamıdır. Kim huzur namazının imamlığına tayin edilmişse, o kişi mutlak olarak tasarruftadır. Velî resûl de olsa tasarruftadır. Nebî resûller zaten tasarruftadır. 

Her nebî mutlaka zamanının huzur namazının asaleten imamıdır. Ama nebîlerin olmadığı fetret devreleri vardır. O devirler de Allahû Tealâ kavim resûllerinden bir tanesine vekâleten huzur namazının imamlığı görevini verir. O zaman o tasarruf rızasının sahibidir. Cin-26 ve 27’de bahsedilen rızanın sahibi olan resûl, gene kavim resûlüdür. Nebî yoksa, huzur namazının imamıdır. Eğer nebîyse gene rızaya ulaşan bir resûldür, nebî resûldür. Ve huzur namazının asaleten imamıdır. 

Huzur namazının imamlığı Allahû Tealâ’nın indinde bir görevdir. Hiçbir devirde huzur namazı imamsız kalmaz. Huzur namazının imamı mutlaka hayatta olan birisi olmak mecburiyetindedir. İmam olmayanlardan hayatta olmayanlar da olabilir, hayatta olanlar da olabilir ama huzur namazının imamı mutlaka hayatta olan birisi olacaktır.

İki nev’i resûl vardır: 
Peygamber yani nebî resûller 
Velî resûller. 

Peygamber Efendimiz (S.A.V) diyor ki; “Benim velî resûllerim yahudilerin peygamberleri gibidir. Ümmetimin velîleri Benî İsrâil’in peygamberleri gibidir. Benden sonra nebî (peygamber) gelmeyecektir. Benden sonra imamlar gelecektir. Kim o imamlara tâbî olmazsa onlar cahiliyet devri üzerine, cahiliyet standartlarında ölmüş olurlar.” Bizatihi Peygamber Efendimiz (S.A.V), Kendisinden sonra velî resûllerin geleceğini ifade ediyor. Allahû Tealâ buyuruyor ki:

3/AL-İ İMRAN-81: Ve iz ehazallâhu mîsâkan nebiyyîne lemâ âteytukum min kitâbin ve hikmetin summe câekum resûlun musaddikun limâ meakum le tu’minunne bihî ve le tensurunneh(tensurunnehu), kâle e akrartum ve ehaztum alâ zâlikum ısrî, kâlû akrarnâ, kâle feşhedû ve ene meakum mineş şâhidîn(şâhidîne).
Hani o zaman ki; Allah, peygamberlerin (nebîlerin) MİSAK’ini (yeminini) almıştı: “Andolsun ki; size Kitap ve hikmet verdim, sizlerden sonra sizinle beraber bulunanı (Allah’ın sizlere verdiği kitapları) tasdik eden Resûl gelince, O’na mutlaka îmân edecek ve O’na mutlaka yardım edeceksiniz. Bunu ikrar ettiniz mi ve bu ağır ahdimi üzerinize aldınız mı?” “İkrar ettik.” dediler. “Öyle ise şahit olun. Ben de sizinle beraber şahitlerdenim.” buyurdu.

Gelecek olan Resûl için, “Peygamber Efendimiz (S.A.V)’dir.“ diyorlar. Kur’ân-ı Kerim zaten Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e indiriliyor. Allah, Kitab’ın indirildiği Nebî’ye de hitap ediyor, diğer nebîlere de hitap ediyor. Olay Kur’ân-ı Kerim’de geçtiğine göre Allahû Tealâ’nın söylediği şey kesindir, Peygamber Efendimiz (S.A.V) de onların içindedir. Tek başına bu âyet, Peygamber Efendimiz (S.A.V)’den sonra resûl geleceğini kesinlikle ifade ediyor. Üstelik de o peygamberlerin hepsinin ona yardım etmesini de istiyor. O, Mehdi (A.S)’dır.

Peygamber Efendimiz (S.A.V)’de o grubun içindedir. Çünkü Ahzab Suresinin 7. âyet-i kerimesinde Allahû Tealâ diyor ki:

33/AHZAB-7: Ve iz ehaznâ minen nebîyyîne mîsâkahum ve minke ve min nûhın ve ibrâhîme ve mûsâ ve îsebni meryeme ve ehaznâ minhum mîsâkan galîzâ(galîzan). 
O zaman ki; Biz, nebîlerden onların misaklerini almıştık. Ve senden ve Hz. Nuh’tan ve Hz. İbrâhîm’den ve Hz. Musa’dan ve Meryemoğlu Hz. İsa’dan ve onlardan ağır bir misak aldık. 

Bunlar ulûl’azm peygamberlerdir. İşte Al-i İmran-81’deki misak olayında, sadece Peygamber Efendimiz (S.A.V) değil, diğer dört ulûl’azm peygamber de var ama onlarla beraber Peygamber Efendimiz (S.A.V)’in de olduğu kesindir.

Nereye ulaşıyoruz? “Nebî olunmadan resûl olunmaz.” sözü bütünüyle yanlıştır. Gördük ki bütün resûller peygamber değildir, peygamberler sadece nebîlerdir. Bu söz doğru olsaydı, şu anda bütün kavimlerdeki resûllerin hepsi bir peygamber olacaktı, peygamberden geçilmeyecekti, herkes peygamber olacaktı. Oysaki Allahû Tealâ Kur’ân-ı Kerim’e hükmünü koymuştur. Peygamber Efendimiz (S.A.V) için: “Hâtemun nebiyyîn: nebîlerin hatemi, sonu, mührü.” diyor. Peygamber Efendimiz (S.A.V)’den sonra gelen her resûl nebî olmadan resûl olmuştur. Çünkü Peygamber Efendimiz (S.A.V) nebîlerin sonuncusudur. 

“Resûller kendilerine kitap verilen peygamberlerdir.” sözünün “Resûller peygamberlerdir.” kesimi de kesinlikle yanlıştır. Resûllerin bir kısmı peygamberdir, bir kısmı değildir. Resûllerin bir kısmı nebîdir, bir kısmı velîdir. Açık ve kesin olarak son peygamber, son nebî Peygamber Efendimiz (S.A.V)’dir. O’ndan sonra nebî gelmeyecektir. 

Öyleyse resûllerin kendilerine kitap verilen peygamberler olması mümkün değildir çünkü resûller şu anda bütün kavimlerde mevcuttur ve Allahû Tealâ bütün kavimlere resûl mutlaka göndereceğini söylüyor. Her devirde, her kavimde bir resûl kıyâmete kadar mutlaka var olacaktır.

“Resûller peygamberlerdir.” sözü bütünüyle Kur’ân-ı Kerim’e ters düşüyor. 

“Resûller kendilerine kitap verilenlerdir.” sözü de yanlıştır. 

Nebîler kendilerine kitap verilen peygamberlerdir ki Hz. Muhammed (S.A.V) nebîdir, Kendisine şeriat kitabı verilmiştir; Kur’ân. 
Hz. İsa nebîdir, Kendisine şeriat kitabı verilmiştir; İncil. 
Hz. Musa peygamberdir, Kendisine şeriat kitabı verilmiştir; Tevrat. 

Öyleyse peygamberler nebîlerdir, nebîler kendilerine şeriat kitabı verilen peygamberlerdir.
Kur’ân-ı Kerim’i furkan (doğruları-yanlışları ayıran faktör) olarak aldığımız zaman, dînimize ne kadar çok hurafe girdiğini görüyoruz. Hem resûller peygamber değildir hem de resûller kendilerine şeriat kitabı verilmiş kişiler değildir. Peygamber olmayan resûllere Allahû Tealâ sohbet kitabı indirir veya hiç indirmez. 

13/RA'D-38: Ve lekad erselnâ rusulen min kablike ve cealnâ lehum ezvâcen ve zurriyyeh(zurriyyeten), ve mâ kâne li resûlin en ye’tiye bi âyetin illâ bi iznillâh(iznillâhi), li kulli ecelin kitâb(kitâbun). 
Andolsun, senden önce de resûller gönderdik. Onlara da eşler ve zürriyyet (çocuklar) kıldık. Bir resûl için, Allah’ın izni olmaksızın bir âyet getirmesi olmaz (mümkün değildir). Her zamanın, bir kitabı vardır. 

Allahû Tealâ âyetlerini nebî olmayan resûllere de verir, âyet âyet de indirir. Ama âyetlerde, indirdiği kitaplarda hiçbir emredici hüküm olmaz.

O halde Allahû Tealâ acaba peygamberlerden başkasına âyet indirir mi?

A’raf Suresinin 175. âyet-i kerimesinde Allahû Tealâ peygamber olmayan yani nebî olmayan, hatta resûl de olduğuna dair bir işaret olmayan, üstelik de daha da ötede şeytana tâbî olan birisine dahi, açık ve kesin bir şekilde âyet indirdiğini ifade etmektedir. 

7/A'RAF-175: Vetlu aleyhim nebeellezî âteynâhu âyâtinâ fenseleha minhâ fe etbeahuş şeytânu fe kâne minel gâvîn(gâvîne).
Onlara, âyetlerimizi verdiğimiz kimsenin haberini oku (anlat). Sonra o, ondan (âyetlerden) ayrıldı, artık şeytan onu kendisine tâbî kıldı. Ve böylece o zarar görenlerden (azgınlardan) oldu.

Allahû Tealâ diyor ki: “Nebîlere kitap indiririz ki o kitaplardaki şeriatla hükmetsinler diye.” “Nebîlere” diyor, “resûllere” demiyor. Nebîler peygamberlerdir; kendilerine indirilen kitaptaki şeriatla hükmedeceklerdir. 

2/BAKARA-213: Kânen nâsu ummeten vâhıdeten fe beasallâhun nebiyyîne mubeşşirîne ve munzirîn(munzirîne), ve enzele meahumul kitâbe bil hakkı li yahkume beynen nâsi fî mâhtelefû fîhi, ve mâhtelefe fîhi illâllezîne ûtûhu min ba’di mâ câethumul beyyinâtu bagyen beynehum, fe hedâllâhullezîne âmenû li mâhtelefû fîhi minel hakkı bi iznihî, vallâhu yehdî men yeşâu ilâ sırâtın mustakîm(mustakîmin).
İnsanlar bir tek ümmetti. Sonra Allah, müjdeleyici ve uyarıcı peygamberler beas etti (gönderdi). Ve onlarla birlikte, insanların aralarında, ayrılığa düştükleri şey hakkında hüküm vermeleri için hak ile kitap indirdi. Kendilerine (apaçık) beyyineler (belgeler) geldikten sonra kendi aralarındaki çekememezlik (ve haset yüzünden) onun hakkında ayrılığa düşenler, kendilerine (kitap) verilenlerden başkası değildir . Bu sebeple âmenû olan (Allah’a ulaşmayı dileyen) o kimselerin, haktan yana ayrılığa düştükleri şeyi (hidayeti) açıklamaları için Allah, Kendi izniyle onları hidayete erdirdi. Ve Allah, dilediği kimseyi Sıratı Mustakîm’e ulaştırır.

       Allahû Tealâ nebîlerine mutlaka şeriat kitabı indirir;

3/AL-İ İMRAN-81: Ve iz ehazallâhu mîsâkan nebiyyîne lemâ âteytukum min kitâbin ve hikmetin summe câekum resûlun musaddikun limâ meakum le tu’minunne bihî ve le tensurunneh(tensurunnehu), kâle e akrartum ve ehaztum alâ zâlikum ısrî, kâlû akrarnâ, kâle feşhedû ve ene meakum mineş şâhidîn(şâhidîne).
Hani o zaman ki; Allah, peygamberlerin (nebîlerin) MİSAK’ini (yeminini) almıştı: “Andolsun ki; size Kitap ve hikmet verdim, sizlerden sonra sizinle beraber bulunanı (Allah’ın sizlere verdiği kitapları) tasdik eden Resûl gelince, O’na mutlaka îmân edecek ve O’na mutlaka yardım edeceksiniz. Bunu ikrar ettiniz mi ve bu ağır ahdimi üzerinize aldınız mı?” “İkrar ettik.” dediler. “Öyle ise şahit olun. Ben de sizinle beraber şahitlerdenim.” buyurdu.

Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e Kur’ân indirilmiştir, O da oradaki şeriatla hükmetmiştir:

4/NİSA-105: İnnâ enzelnâ ileykel kitâbe bil hakkı li tahkume beynen nâsi bimâ erâkallâh(erâkallâhu), ve lâ tekun lil hâinîne hasîmâ(hasîmen).
Şüphesiz insanlar arasında Allah’ın sana gösterdiği şekilde hükmetmek için Biz, sana Kitab’ı hak olarak indirdik. Ve hainlerin savunucusu olma (hainleri müdafaa edenlerden olma).

Özellikle akaidde risalet ve nübüvvet konusundaki bütün ifadeler yanlıştır. Sadece bir tek doğru vardır: “Bütün nebîler aynı zamanda mutlaka resûldür.”

“Resûller kendilerine kitap verilen peygamberlerdir.” ifadesi yanlıştır. Hem resûllerin hepsi peygamber değildir, bu açıdan yanlıştır, hem de resûllerin hepsine kitap verilmez, bu açıdan da yanlıştır.

“Nebîler, resûllere verilen kitaplarla idare eden, kendilerine kitap verilmeyen peygamberlerdir.” ifadesi de Kur’ân’a hiç uymuyor. Tam aksine, Allahû Tealâ Kur’ân’da resûllere değil de sadece nebîlere (peygamberlere) şeriat kitabı verildiğini söylüyor.

Nebîler kendilerine kitap verilen peygamberlerdir. Onlar nebî resûldürler. Bütün huzur namazlarının imamları, peygamberler var oldukça mutlaka peygamberdir. Ama huzur namazının imamlığı peygamberlerin olmadığı devrede de devam edeceği için, o makam peygamber olmayan velî resûller tarafından devam edecektir. Şu anda da huzur namazının imamı peygamber olmayan, bir velî olan, evliya olan resûldür. 

O halde bütün resûller nebî değildir. Hiç kimse rızaya ulaşmamış bir resûlün nebî olduğunu iddia edemez. Nebî resûlleri incelediğimizde, nebî resûllerin 5 görevle görevli kılındığını görmekteyiz. Allahû Tealâ buyuruyor ki: 

2/BAKARA-151: Kemâ erselnâ fîkum resûlen minkum yetlû aleykum âyâtinâ ve yuzekkîkum ve yuallimukumul kitâbe vel hikmete ve yuallimukum mâ lem tekûnû ta’lemûn(ta’lemûne).
Nitekim size içinizde (görev yapmak üzere) sizden bir Resûl (Peygamber) gönderdik ki; âyetlerimizi size tilâvet etsin (okuyup açıklasın) ve sizi (nefsinizi) tezkiye etsin, size kitap ve hikmet öğretsin ve (hikmetin de ötesinde) bilmediğiniz şeyleri öğretsin.

       1- Size Allah’ın âyetlerini okusun, diye. 
2- Nefsinizi tezkiye etsin, diye. 
3- Kitap öğretsin, diye.
4- Hikmet öğretsin, diye. 
5- Hikmetin ötesini öğretsin, diye. 

Bunlar nebî resûllerdir. Görevleri beş tanedir. Bütün nebîler peygamberdir ve mutlaka resûldür. Ama bütün resûller peygamber değildir. Allahû Tealâ diyor ki: 

62/CUMA-2: Huvellezî bease fîl ummiyyîne resûlen minhum yetlû aleyhim âyâtihî ve yuzekkîhim ve yuallimuhumul kitâbe vel hikmeh(hikmete), ve in kânû min kablu le fî dalâlin mubîn(mubînin).
Onlara, onların içinde Allah’ın âyetlerini okusun, onları tezkiye etsin ve onlara kitap ve hikmeti öğretsin diye, ümmîler için onların aralarından resûl beas eden (vazifeli kılan, hayata getiren) O Allah’tır. Ondan evvel (bu resûle tâbî olmadan evvel) onlar, açık bir dalâlet içinde idiler.

Buradaki resûl, dört görevin sahibidir ve peygamber değildir. 

1- Allah’ın âyetlerini tilâvet etmek. 
2- Nefsleri tezkiye etmek. 
3- Kitap öğretmek 
4- Hikmet öğretmek. 

Bu anlattıklarımızın ışığı altında şunu görüyoruz:

Peygamberler kendilerine kitap verilen nebîlerdir. 
Bütün peygamberler aynı zamanda mutlaka resûldürler. 
Resûller bütün kavimlerde, bütün devirlerde mutlaka mevcut olurlar. 

Her kavimdeki resûl öldüğünde Allahû Tealâ o kavme bir yeni resûlü mutlaka vazifeli kılar. İnsanlık tarihi boyunca hiçbir kavim hiçbir devrede resûlsüz kalmamıştır. Bütün kavimlerde Allah’ın bir resûlü bütün devrelerde mutlaka hayattadır. Bütün kavimlerde şu anda bir resûl yaşıyor. Bütün ülkelerde Allah’ın bir resûlü şu anda hayattadır. 

O halde; Her nebi resûldür, fakat her resûl nebi değildir.

Akaidin dört temel kaidesi vardır;
       1-Bütün nebîler, resûldür. 
   (Gerçekten bütün nebîler, resûldür.)
2-Bütün resûller, nebîdir. 
   (Oysaki bütün resûller nebî değildir.)
3-Nebîler kendilerine kitap verilmeyen ve resûllere verilen şeriat kitapları ile hükmeden peygamberlerdir. 
   (Oysaki şeriat kitapları sadece nebîlere verilir.) 
4-Resûller kendilerine kitap verilen peygamberlerdir. 
   (Oysaki resûllerin hepsi değil çok az bir kısmı peygamberlerdir.) 

O halde, Kur’an-ı Kerim’deki ayetler ışığında bu dört temel kaideyi incelediğimizde; bir kaidenin dışındaki üç kaide, Kur’an-ı Kerim’e kesinlikle uymamaktadır.

Allah razı olsun.