YA ÖMER SU

Uhud savaşında yaralanan sahâbeler ağır bir noktadalar, hayatlarını kaybetmek üzereler. Hz. Ömer elindeki su kabıyla oraya dalıyor. 

Bir sahâbe: “Ya Ömer, su!” diyor. 

Hz. Ömer hemen ona koşuyor, suyu uzatıyor fakat tam suyu uzattığı zaman gene şehit olmak üzere olan bir sahâbe: “Ya Ömer, su!” diyor. 

Birinci sahâbe diyor ki: “Ya Ömer, suyu ona götür. O benden daha fazla buna muhtaç.” 

Hz. Ömer bu sözü şehit olmakta olan bir kişinin son sözleri olarak değerlendiriyor. O son sözün de mutlaka yerine getirilmesi lâzım. Hemen gerçekleştiriyor. Koşuyor ikinciye. Tam ikinciye su kabını uzattığı sırada, üçüncüsü: “Ya Ömer, su!” diyor. 

Üçüncü bir sahâbe, o da şehit olmak üzere. 

İkinci sahâbe de aynı şeyi yapıyor sevgili kardeşlerim: “Ya Ömer, suyu ona ver!” Bu da şehit olmakta olan birisinin son sözü, vasiyeti. Onu gerçekleştirmek üzere Hz. Ömer harekete geçiyor. 

Üçüncüye vardığı zaman suyu içemeden üçüncü şehit olmuş. İkinciye koşuyor, ikinci de şehit olmuş. Birinciye koşuyor, birinci de şehit olmuş. 

Bir insanın son nefesinde, kâinattaki her şeyden daha kıymetli olan şey; bir yudum sudur. Şehit olmak üzere olan 3 sahâbenin üçü de suya hasret gidiyorlar; ama başkalarının mutluluğu için. Başkalarını kendilerinden azîz bildikleri için. Kendilerini ikinci plana almayı başardıkları için.