SOHBETİN ADI: İFTİRALARA CEVAPLAR
TARİHİ: 13.10.2008

Sevgili kardeşlerim, can dostlarım, gönül dostlarım! Allah’a sonsuz hamd ve şükrederiz ki; bir defa daha birlikteyiz. 
Allahû Tealâ’nın bizleri bu noktada, biraraya getirmesi noktasında bir büyük fitne yer alıyor. Şu anda fitnenin tam içindeyiz. Allahû Tealâ bu sebeple sizlere bu konuşmayı yapmamızı emretti. Sizlere sadece âyetlerden bahsetmek istiyorum. Âyetler, Allah’ın Kur’ân’ının âyetleri, bu istikametteki her türlü sualin cevabını, zihinlerdeki sual işaretlerinin bütününü yok edecek bir ifadeyle veriyor. 
Allahû Tealâ Âli İmrân Suresinde diyor ki:

3/ÂLİ İMRÂN-81: Ve iz ehazallâhu mîsâkan nebiyyîne lemâ âteytukum min kitâbin ve hikmetin summe câekum resûlun musaddikun limâ meakum le tu’minunne bihî ve le tensurunneh(tensurunnehu), kâle e akrartum ve ehaztum alâ zâlikum ısrî, kâlû akrarnâ, kâle feşhedû ve ene meakum mineş şâhidîn(şâhidîne).
Ve Allah, nebilerden, "Size kitap ve hikmet verdim. Sonra size, beraberinizde olanı (Allah'ın size verdiği kitapları) tasdik eden bir Resûl geldiği zaman, ona mutlaka îmân edeceksiniz ve ona mutlaka yardım edeceksiniz" diye misak aldığı zaman, "İkrar ettiniz mi (kabul ettiniz mi?) ve bu ağır (ahdimi) üzerinize aldınız mı?" diye buyurdu. (Onlar da): "İkrar ettik (kabul ettik)" dediler. (Allahû Teâlâ): "Öyleyse şahit olun ve Ben sizinle beraber şahitlerdenim." buyurdu.

“Allah nebîlerden, ‘Size kitap ve hikmet verdim. Sonra size beraberinizde olanı (Allah’ın size verdiği kitapları) tasdik eden bir resûl geldiği zaman ona mutlaka îmân edeceksiniz ve ona mutlaka yardım edeceksiniz.’ diye misak aldığı zaman ‘İkrar ettiniz mi? Bu ağır ahdimi üzerinize aldınız mı, kabul ettiniz mi?’ diye buyurdu. Onlar da: ‘İkrar ettik, kabul ettik.’ dediler. Allahû Tealâ: “Şahit olun ve Ben sizinle beraber şahitlerdenim.’ buyurdu.”
Burada Allahû Tealâ nebîlerden bahsediyor. O nebîlerden sonra, o nebîlerine verdiği kitapları; yani Hz. Musa’nın Tevrat’ını, Hz. İsa’nın İncil’ini, Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V)’in Kur’ân-ı Kerim’ini tasdik eden bir resûl geliyor. Allahû Tealâ’nın nebîlerden istediği şey… 
Ulûl’azm peygamberler, biliyorsunuz 5 tane: Hz. Nuh, Hz. İbrâhîm, Hz. Musa, Hz. İsa ve Peygamber Efendimiz (S.A.V). Bu 5 ulûl’azm peygambere Allahû Tealâ hitap ediyor: “Sonra beraberinizde olanı tasdik eden bir resûl geldiği zaman, ona mutlaka îmân edeceksiniz ve ona mutlaka yardım edeceksiniz.” 
Dikkat edin! Bu resûl bir şeriat kitabıyla gelmiyor. Sadece onların beraberinde olanı tasdik eden bir resûl. Böyle bir resûl geldi mi? Allahû Tealâ bu âyet-i kerimede bizden bahsediyor; bu devrin resûlünden, bu devrin halifesi olan resûlden. 
Allahû Tealâ açık bir şekilde Duhân Suresinin 10, 11, 12, 13 ve 14. âyetlerinde, Âli İmrân Suresinin 81. âyet-i kerimesinde geçen resûlden bahsediyor. Duhân-10’da diyor ki: 

44/DUHÂN-10: Fertekib yevme te’tîs semâu bi duhânin mubîn(mubînin).
Artık göğün, apaçık duman (fitne) getireceği günü gözle.

Bu konu tüm dünya üzerinde tahakkuk etmiştir. Bu konudan biz bahsettiğimiz zaman gerçekten bir Arap ülkesinde bütün rafineriler ateşe verilmişti ve gökyüzü, tam o günlerde gerçek anlamda bir duman içindeydi. Alevlerle birlikte duman…

44/DUHÂN-11: Yagşân nâs(nâse), hâzâ azâbun elîm(elîmun).
(O fitne ki) insanları (insanların büyük kısmını) sarmıştır. İşte bu, elîm bir azaptır.

Allahû Tealâ: “O duman ki (aynı zamanda fitne); insanların büyük kısmını sarmıştır. İşte bu elîm bir azaptır.” buyuruyor. 
İşte bir tarafta o duman var, diğer tarafta da bir fitne. Allahû Tealâ insanları saran bir fitneden bahsediyor. Bugün de aynı fitne var.

44/DUHÂN-12: Rabbenekşif annel azâbe innâ mû’minûn(mû’minûne).
Rabbimiz, azabı bizden kaldır. Muhakkak ki biz, mü’minleriz.

Bu azabı yaşayanlar, azabın kendilerinden kalkmasını istiyorlar. 
Duhân-13’te Allahû Tealâ buyuruyor ki:

44/DUHÂN-13: Ennâ lehumuz zikrâ ve kad câehum resûlun mubîn(mubînun).
Onlara (herşeyi) açıklayan bir resûl gelmişti. (Buna rağmen resûlün söylediklerinden) ibret almadılar.

Ceviz Kabuğu olayını hatırlarsanız eğer, orada biz Allah’ın Resûl’ü olarak karşımızdaki çeteye lâzımgelen herşeyi söylemiştik. Ama söylediklerimizi hep gürültüye getirdiler ve söylediklerimizden ibret almadılar. 
Sonra ne oldu sevgili kardeşlerim? 

44/DUHÂN-14: Summe tevellev anhu ve kâlû muallemun mecnûn(mecnûnun).
Ve (O’NA) (şeytan tarafından vahyedilerek) “öğretilmiş” ve “deli” dediler ve sonra O’NDAN yüz çevirdiler.

Bir tanesi de rahmetli profesör, bir deli doktoru; o da bizim deli olduğumuza kesin olarak inanmış görünüyordu. “
Ona ‘şeytan tarafından öğretilmiş’ ve ‘deli’ dediler ve sonra ondan yüz çevirdiler.”
Bizim aramızdan yüzlerce kardeşimiz, bu fitne üzerine aramızdan ayrıldı. Ayrılması iyi mi oldu, kötü mü? 
Sevgili kardeşlerim, bütün çürük elmalar başka elmaların çürümesi için birer sebeptir. Böyle olunca, o fitne sebebiyle aramızdan ayrılanları çok iyi biliyoruz. Dînlerini hiçbir zaman yaşayamayan, bugün batmış bir durumda olan zavallı kardeşlerimiz. 
Allahû Tealâ: “Ondan yüz çevirdiler.” diyor. Gerçek bir anlamda yüz çevirme cereyan etti. 
Şimdi Duhân Suresinin bu âyetlerini sizlere söylemekten muradımız ne? Evvelâ o olayı canlandırmak. Bir fitnenin tam ortasındaydık. Ama Kur’ân-ı Kerim’deki Duhân Suresinin 10, 11, 12, 13, 14. âyetleri, ondan asırlar sonra vücuda gelecek olan bir olayda devrin imamını, Allah’ın resûlünü “deli” diyerek, “mecnun” diyerek, “öğretilmiş” diyerek devre dışı bırakmak isteyenler devredeydi ve bunu başardılar. Çok sayıda insan aramızdan ayrıldı. Ayrılanların perişan halini gördük. 
Duhân Suresinin bu 10, 11, 12, 13, 14. âyetlerinin son derece önemli bir tarafı var sevgili kardeşlerim. Çünkü orada şeytan, istemeden bizim gerçek kimliğimizi açıklamak mecburiyetinde kalmış. Resûlden bahsediyor. Bu olayı yaşayan, hepiniz biliyorsunuz ki; biziz. Hiç kimse bu resûlün başka birisi olduğunu iddia edemez. 
Buradan ortaya bir sonuç çıkıyor sevgili kardeşlerim. Biz, Allah’ın bu devirdeki resûlüyüz ve bu, hiç kimsenin itiraz edemeyeceği kesinlikle bir olgudur. İşte o resûlün kimliğine baktığımız zaman, onun devrin imamı olduğunu görüyoruz. 
Devrin imamı kimdir, ne yapar? Devrin imamı, insanların hidayete ermesindeki en büyük unsurdur. 7. kata kadar çıkabilen bütün ruhlar orada, 7. katın 7. âleminde devrin imamının elini öpmek mecburiyetindeler. 
Devrin imamı, Allah’ın huzurunda 7 vakit kılınan huzur namazının imamıdır. 
Devrin imamı, hayatta olmak mecburiyetinde olan birisidir. Bu sebeple eğer kendisinden evvelki devirde yaşayan nebîler de olsa, onlar devrin imamının arkasında namaz kılmak zorundadırlar. Bu da onlara hiçbir zaman ağır gelmez. 
Sevgili kardeşlerim, Allahû Tealâ bizim kimliğimizi, apaçık bir şekilde Duhân Suresinin 13. âyet-i kerimesinde açıklıyor: “Onlara herşeyi açıklayan bir resûl gelmişti. Buna rağmen resûlün söylediklerinden ibret almadılar.” 
Böyle bir dizaynda bir vakıayla karşı karşıyayız: Allah’ın resûlü olmak. 
İşte Âli İmrân Suresinin 81. âyeti kerimesindeki resûl, bu resûldür. Allahû Tealâ nebîlere hitap ediyor ve diyor ki: “Sonra size beraberinizde olanı yani Tevrat’ı yani İncil’i yani Kur’ân-ı Kerim’i tasdik eden bir resûl gelecek. O resûl geldiği zaman ona mutlaka îmân edeceksiniz ve ona mutlaka yardım edeceksiniz.” Ne diyor Allahû Tealâ bu ifadesiyle? Bu gelen resûlün bir şeriat kitabı yok. O bir nebî değil, sadece resûl. Ama nebîlerden alıyor Allahû Tealâ bunu. 
Sevgili kardeşlerimiz, biz o nebîlerin muhafazası altında olanız. Allah’ın bugünkü bayrağını taşıyoruz. Allah’ın muhafazası altında olanız. Bütün devirlerde, bütün resûllere iftiralar atılmıştır. Bu, onların kaderidir. Bugün bizim için de aynı şey geçerli. 
Sevgili kardeşlerim, biz Allah’ın söylediklerini sizlere aktarmakla görevliyiz. Bu, Allah’ın bize bugün, bu konuşmayı yapmak üzere verdiği emirdir. Her hâlükârda biz sadece emre itaat eden, Allah’ın bugünkü devrin imamı olan resûlüz. 
Allahû Tealâ Âli İmrân Suresinin 81. âyet-i kerimesindeki resûllerin kimler olduğunu Ahzâb-7’de açıklıyor, diyor ki: 

33/AHZÂB-7: Ve iz ehaznâ minen nebîyyîne mîsâkahum ve minke ve min nûhın ve ibrâhîme ve mûsâ ve îsebni meryeme ve ehaznâ minhum mîsâkan galîzâ(galîzan).
O zaman ki; Biz, nebîlerden onların misaklerini almıştık. Ve senden ve Hz. Nuh’tan ve Hz. İbrâhîm’den ve Hz. Musa’dan ve Meryemoğlu Hz. İsa’dan ve onlardan ağır bir misak aldık.

Hepsi, bu ulûl’azm peygamberler Allahû Tealâ’ya misak veriyor. 
Öyleyse Allahû Tealâ ne diyor? 
Allahû Tealâ bu peygamberlerin hepsine; Hz. Nuh, Hz. İbrâhîm, Hz. Musa, Hz. İsa ve Peygamber Efendimiz (S.A.V): “Ona yardım edeceksiniz.” diyor. Kendilerinden sonra gelen, kendi kitabı da olmayan, şeriat kitabı olmayan, “Onların elindeki şeriat kitaplarını tasdik eden bir resûl geldiğinde ona yardım edeceksiniz.” diye söz alıyor. İşte Allah’ın söz aldığı o resûl, kendisine şeriat kitabı verilmemiş olan bir resûl; o biziz sevgili kardeşlerim. 
Allahû Tealâ burada ulûl’azm peygamberlerden bahsediyor. Ulûl’azm peygamberlerin hepsi, Allah’ın resûlü ile beraber, O’na ağır bir misak vermişler. 
Allahû Tealâ Âli İmrân Suresinde buyuruyor ki:

3/ÂLİ İMRÂN-179: Mâ kânallâhu li yezerel mu’minîne alâ mâ entum aleyhi hattâ yemîzel habîse minet tayyib(tayyibi), ve mâ kânallâhu li yutliakum alâl gaybi ve lâkinnallâhe yectebî min rusulihi men yeşâu fe âminû billâhi ve rusulihi, ve in tu’minû ve tettekû fe lekum ecrun azîm(azîmun).
Allah, habis olanı (kötüyü), temiz olandan (mü'min olanı, mü'min gözükenden) ayırıncaya kadar mü'minleri, sizin bulunduğunuz hâl üzere (mü'min olanla mü'min gözükenin bir arada olduğu bir durumda) terk edecek değildir. Ve Allah sizi gayba muttali edecek (gaybı bildirecek) değildir. Ve lâkin Allah, resûllerinden dilediği kimseyi seçer (gaybı o resûlüne bildirir). O halde, Allah'a ve O'nun resûllerine îmân edin. Ve eğer âmenû olur ve takva sahibi olursanız, o zaman sizin için "Büyük Ecir" vardır.

Sevgili kardeşlerim, aramızda habis olanlar var, bir fitne çıkarmış olanlar var. Bu fitneyi çıkaranların bizim aramızda kalmaları mümkün değildir. Allahû Tealâ onları aramızdan almıştır. Diyor ki: “Onları birarada olduğu bir durumda terk edecek değildir.” Yani Allahû Tealâ hep mü'minlerle beraber olacaktır. 
Kimdir mü'min? Allah’a inanan, Allah’ın Resûl’üne inanan kişi. Bir insan Allah’a inanıyor ama O’nun Resûl’ü Allahû Tealâ tarafından ispat etmesine rağmen O’na inanmıyorsa, hele hakkında dedikodular yapabilecek cesareti kendisinde buluyorsa, o insan mü'min değildir. 
Sevgili kardeşlerim, Duhân Suresinin 10, 11, 12, 13, 14. âyetleri bir kesin vakıayı karşımıza çıkarıyor. Hiç kimsenin itiraz edemeyeceği bir vakıayı. Bizim Allah’ın huzur namazının imamı olan Resûl’ü olduğumuz; kesin, hiç kimsenin itiraz edemeyeceği bir tarzda tebellür etmiştir, tahakkuk etmiştir, hiç kimse bunun aksini iddia edemez. Duhân Suresinin âyetleri açık ve kesin bir şekilde, bizim bu devirdeki Allah’ın Resûl’ü olduğumuz, huzur namazının imamı olduğumuz hususunu -bir defa tekrar ediyorum- hiç kimsenin itiraz edemeyeceği bir standartta ispat etmiştir. 
Allahû Tealâ Âli İmrân-179’da diyor ki: 
“Allah, habis olanı (kötüyü), temiz olandan (mü'min olanı, mü'min gözükenden) ayırıncaya kadar mü'minleri, sizin bulunduğunuz hâl üzere (mü'min olanla mü'min gözükenin bir arada olduğu bir durumda) terk edecek değildir.” 
Âyet-i kerimenin sonrasına bakıyoruz: 
“Ve Allah sizi gayba muttali edecek (size gaybı bildirecek) de değildir.” 
Gaybı, devrin imamları bilir. Ama gaybı, 7 tane gök katını bütün detaylarıyla devrin imamı teker teker 10 yıllar boyunca anlatmıştır. 7 tane gök katının herbirinde hangi işlemler yapılır, 7. gök katındaki 7 âlemin, bütün âlemin özellikleri ve özellikle Makam-ı Mahmud, devrin imamı tarafından yüzlerce defa anlatılmıştır. 
Sevgili kardeşlerim, can dostlarım, gönül dostlarım, Allahû Tealâ diyor ki:
“Ve lâkin Allah, resûllerinden dilediği kimseyi seçer.” 
Yani o seçtiği resûlüne gaybı bildirir. Allahû Tealâ işte bugün resûller arasında Allah’ın gaybı bildirdiği, 7 tane gök katını, 7. katın 7 tane âlemini gösterdiği, gaybı bütün boyutlarıyla bildirdiği (Allah’ın Zat’ı da dahil olmak üzere), hiçbir sırrın kalmadığı bir resûlden bahsediyor. İşte biz, o resûlüz. 
Allahû Tealâ diyor ki: “O halde Allah’a ve O’nun resûllerine îmân edin.” 
Îmân etmeyen kişi takva sahibi olamaz, âmenû olamaz, cehennemden de kendisini kurtaramaz. 
Allahû Tealâ diyor ki: “Ve eğer âmenû olur yani ona îmân ederseniz böylece takva sahibi olursunuz.” Çünkü Allahû Tealâ’nın buradaki îmândan kasti, ona tâbî olmak. “Îmân edip de tâbî olursanız o zaman üst seviye bir takvayla takva sahibi olursunuz.” 
Bir insan daha Allah’a ulaşmayı dilediği anda cehennemden kurtulmuştur. Sonra ne olacaktır? Sonra mürşidine ulaşıp tâbî olacaktır. İşte kim Allah’a ulaşmayı diledikten sonra eğer Allah’ın resûlüne ulaşabilecek bir yerdeyse ona ulaşıp da takva sahibi olursa bunun anlamı, o kişinin resûle tâbî olmasıdır. 
Allah’a ulaşmayı dileyen kişi, 1. takvanın sahibi olur. 
Mürşidine tâbî olan kişi, 2. takvanın sahibi olur. 
Allahû Tealâ o anda o kişinin ruhunu vücudundan ayırarak diğer ruhlarla beraber Kendisine doğru yola çıkarır ve sonunda o ruh mutlaka Allah’a ulaşır. Bu da kişinin hidayete ermesidir. 
Allahû Tealâ diyor ki: “İşte o zaman takva sahibi olursanız, mürşidinize ulaşırsanız sizin için büyük ecir vardır. Yani ruhunuzu mutlaka Biz Allah’a, Biz Kendimize ulaştırırız ve sizi 3. kat cennetin sahibi kılarız. Bir de nefsinizin %51’ini tezkiye ederek sizi dünya mutluluğunun yarısına da Biz ulaştırırız.” 
Sevgili kardeşlerim, Allahû Tealâ’nın dizaynına bakıyoruz. Burada Allahû Tealâ resûllere ne kadar önem verdiğini söylüyor. “Âmenû olun ve takva sahibi olun. Mürşide, o resûle tâbî olun.” 
Resûle ulaşabilecekler ona tâbî olurlar. Ulaşamayacaklar, o resûle ulaşıp da bulundukları yerde el öptürme yetkisinin sahibi olanlara tâbî olacaklardır. Allahû Tealâ: “Eğer takva sahibi olursanız yani ona tâbî olursanız size büyük ecir vardır.” demekle, nefs tezkiyesini yaptıracağını ifade ediyor. O kişi nefs tezkiyesi yapmanın standartlarına sahip olmasa bile, eğer Allah’a ulaşmayı dilemişse, Allahû Tealâ onu mutlaka takva sahibi yaparak o kişiye zikir yapma zevkini mutlaka yaşatarak, o kişinin zikir yapmasının ve tâbiiyetle beraber vücudundan ayrılan ruhunun 7 tane gök katından geçerek Allah’ın Zat’ına ulaşmasını temin eder. İşte bu, Allah’ın büyük ecridir. Bir insanı cehennemden çıkarıp 3. kat cennete alması. Allah’a ulaşmayı dilemeseydi o kişi cehenneme gidecekti. Bir de nefsinin kalbini Allah %51 (%49 fazl nuru, %2 rahmet nuruyla) temizleyecektir. Dünya mutluluğunun yarısını da verecektir. 3. kat cennetin yanında, dünya mutluluğunun yarısı da o kişi içindir. Ne yapmıştır bu kişi? Bir tek şey yapmıştır; Allah’a ulaşmayı dilemiştir. 
Sevgili kardeşlerim, biz bunları söylemeden evvel, hiç kimsenin bu ülkede bunları anlatabildiğini gördünüz mü? Böyle bir olayla karşılaşan bir kişi var mı? Büyük sayfalarla 8536 sayfa tutan, 19 ciltlik bir Kur’ân meâlini Allahû Tealâ bize yazdırdı. 
Biz hidayeti size Kur’ân âyetleriyle ispat edene kadar, hidayetin insan ruhunun Allah’a, o insan hayattayken ulaşmasını ispat edene kadar hidayeti ne biliyordunuz? “Hidayet doğru yoldur.” diye biliyordunuz. Neden öyle biliyordunuz? Sizin bir kabahatiniz yok. Bütün Kur’ân meâlleri, hidayetin tarifine gelince, 2 âyette de bunu son derece açık olarak söylemesine rağmen, Türkiye’de mevcut 23 tane Kur’ân-ı Kerim, hepsi hidayeti muhtevalarına “doğru yoldur” diye almışlar. 

3/ÂLİ İMRÂN-73: Ve lâ tu’minû illâ li men tebia dînekum, kul innel hudâ hudallâhi en yu’tâ ehadun misle mâ ûtîtum ev yuhâccûkum inde rabbikum, kul innel fadla bi yedillâh(yedillâhi), yu’tîhi men yeşâ’(yeşâu), vallâhu vâsiun alîm(alîmun).
Ve (Ehli Kitap): “Sizin dîninize tâbî olandan başkasına inanmayın.” (dediler). (Habibim onlara) De ki: “Muhakkak ki hidayet Allah'a ulaşmaktır. (İnsanın ruhunun ölmeden önce Allah’a ulaşmasıdır.) Size verilenin bir benzerinin, bir başkasına verilmesidir.” Yoksa onlar, Rabbiniz'in huzurunda, sizinle çekişiyorlar mı? (Onlara) De ki: “Muhakkak ki fazl Allah’ın elindedir. Onu dilediğine verir.” Ve Allah, Vâsi’dir (ilmi geniştir, herşeyi kapsar), Alîm'dir (en iyi bilendir).

“inne: Muhakkak ki 
el hudâ: hidayet 
hudallâhi: Allah’a ulaşmaktır.” 

2/BAKARA-120: Ve len terdâ ankel yahûdu ve lân nasârâ hattâ tettebia milletehum, kul inne hudâllâhi huvel hudâ, ve le initteba’te ehvâehum ba’dellezî câeke minel ilmi mâ leke minallâhi min veliyyin ve lâ nasîr(nasîrin).
Ve sen onların dînine tâbî olmadıkça (uymadıkça) ne yahudiler ve ne de hristiyanlar senden asla razı olmazlar. De ki: “Muhakkak ki Allah’a ulaşmak (Allah’ın kendisine ulaştırması) işte o, hidayettir.” . Sana gelen ilimden sonra eğer gerçekten onların hevalarına uyarsan, senin için Allah’tan bir dost ve bir yardımcı yoktur.

“inne: Muhakkak ki 
hudallâhi: Allah’a ulaşmak 
huve: işte o 
el hudâ: hidayettir.”

Sevgili kardeşlerim, o Kur’ân meâllerindeki bu büyük tehlikeyi, bu büyük yanlışlığı biz düzelttik. Hidayetin ne olduğunu o insanlara, hidayeti bilmeyen insanlara anlattık. Allah bize hidayeti öğretti, biz de onlara öğrettik. Şimdi bir daha Kur’ân-ı Kerim tefsiri çıkarırlarsa aynı şeyi yapamazlar. Çünkü artık onlar da hidayeti öğrendiler ama hidayeti Allah’tan öğrenen bizden öğrendiler. 
Allahû Tealâ Cinn Suresinde şöyle buyuruyor: 

72/CİNN-26: Âlimul gaybi fe lâ yuzhiru alâ gaybihî ehaden.
O (Allah), gaybı bilendir. Fakat O, gaybını hiç kimseye izhar etmez (açıklamaz).
72/CİNN-27: İllâ menirtedâ min resûlin fe innehu yesluku min beyni yedeyhi ve min halfihî rasadan.
Resûllerden razı oldukları (tasarruf rızasına ulaşmış olanları) hariç! O taktirde, muhakkak ki O (Allah), onların önünden ve arkasından gözetenler sevkeder ki,

Gerçekten devrin imamının etrafında, her zaman koruyucu melekler bulunur. Onu önünden ve arkasından koruyan melekler… 
Öyleyse Allahû Tealâ tasarruf rızasına ulaşmış olan devrin imamlarından bahsediyor, gaybı devrin imamlarına açıkladığını söylüyor. 
Sadece açıklamak yani kelime olarak onu anlatmak mı? Hayır, sevgili kardeşlerim, hayır. Bu anlattıklarını, Allahû Tealâ onun kalp gözüne göstererek anlatır. Devrin imamı, bütün gök katlarını avucunun içi gibi bilir. Yüzlerce defa oraya çıkmıştır (fizik vücuduyla değil) ve oraları avucunun içi gibi bilir. Size de yüzlerce defa anlatmıştır. 
Bizim dışımızda herhangibir âlim var mı, sizlere gök katlarını görsün de anlatabilsin? Bu bizim kalp gözümüzün açıklığını, 7 kattaki herşeyi Allahû Tealâ’nın bize gösterdiğini ispat ediyorsa, o zaman biz Allah’ın gösterdiklerinin şahidi değil miyiz? Allah bize göstermiştir. Biz 40 yıldır size bunları anlatıyoruz. Herbirini sadece görerek size anlatmak değil, Kur’ân âyetleriyle ispat ederek anlatıyoruz. 
Allahû Tealâ Nisâ Suresinde diyor ki: 

4/NİSÂ-80: Men yutiır resûle fe kad atâallâh(atâallâhe), ve men tevellâ fe mâ erselnâke aleyhim hafîzâ(hafîzen).
Kim Resûl'e itaat ederse, böylece andolsun ki Allah'a itaat etmiş olur. Ve kim yüz çevirirse, o taktirde Biz seni, onların üzerine muhafız olarak göndermedik.

İşte resûl için 2 tane olay vardır: 
1- Resûle itaat etmek, tâbî olmak. 
2- İtaat etmemek, tâbî olmamak. 
Tâbî olmamanın içinde ne yazık ki asi olanlar da yer alabilir. İşte şu anda bizim ülkemizdeki fitne, o fitnedir ki; Allah’ın Resûl’üne, O’nun Resûl olduğunu kesin şekilde bilmelerine rağmen, inkâr edememelerine rağmen (Ceviz Kabuğu olayıyla bu konu kesinleştiği için) Allah’ın Resûl’ü hakkında iftiralarda bulunanlar var. 
Cinlerin, suflî cinlerin esiri olan ve onların kumandası altında bulunanlar, sadece onlar Allah Resûl’ü hakkında zanlarda bulunabilirler. O’na, kendilerinin talep ettikleri şeyleri onlara ulaştırdığı için sanki Allahû Tealâ’nın Resûl’ünün kendi talep ettiği bir şeyi gerçekleştiriyormuş gibi bir hava vermek; böyle bir hedefe yönelik insanlar var. 
Allah, devrin imamının tasarruf altında bulunduğunu söylüyor. “O, kendiliğinden hiçbir şey yapamaz.” diyor. Kim devrin imamıysa o, kendiliğinden hiçbir şey yapamaz. Ona ne yaptırırsa Allah yaptırır. 
O zaman devrin imamına karşı cephe alanlar, aslında bütün yaptıklarını ona Allah yaptırdığına göre, Allah’a karşı cephe almış olmuyorlar mı? Bugün ülkemizde böyle bir fitne kaynıyor. 
Allah’ın Resûl’üne cephe almak, hacet namazını kılıp da hiç sormak gereğini duymadan Allah’ın resûlüne cephe almak, ancak şeytanın emrinde olanların harcıdır. Kim boy abdesti alsa Allahû Tealâ’dan sorsa, bizim kimliğimizi Allahû Tealâ ona, onun kılacağı hacet namazının arkasından göreceği rüyada mutlaka gösterir. Böyle yapmak yerine zanları ile hareket eden ve bir büyük boşluk içinde olan, şeytanın şu anda esiri olmuş olan insanlar var. Bunlara acıyoruz sevgili kardeşlerim. Onlar Allah’ın Resûl’üne dil uzatarak Allah’a karşı asi olmuş durumdadırlar. Onlar için dua ediyoruz, Allahû Tealâ’nın onları affetmesi için… 
Nisâ Suresi 80. âyet-i kerimesindeki “Kim resûle itaat ederse, böylece Allah'a itaat etmiş olur.” sözünü hiç unutmayın sevgili kardeşlerim. Resûle itaat eden, Allah'a itaat etmiştir. 
Burada Allahû Tealâ hangi resûlden bahsediyor? Resûle itaat eden, Allah’a itaat etmiştir çünkü resûl, devrin imamı, Allah’ın tasarrufu altındadır. Ona her türlü iftira ulaştırılabilir. Nefsleriyle hareket eden insanlar, devamlı şeytandan telkin aldıkları için bunlara bir de cinli olmalarını ilâve ederseniz eğer, cinlerin tesiri altında kalmaları dolayısıyla hep, her devirde Allah’ın resûlleri için iftiralar olmuştur. 
Biliyorsunuz ki; her açıdan insanların üzerinde iftiralar olmuştur ve bu iftiralar yüzünden yıllarca zindanlarda kalanlar olmuştur. Hz. Yusuf’u hatırlayın. Hz. Yusuf yıllarca zindanda kalmak mecburiyetinde kaldı, bir kadının kendisine olan iftirası sebebiyle. O da resûldü. O’nu da insanlar suçlu gördüler. Hapse attılar. Yıllarca hapislerde kaldı. Sevgili kardeşlerim, bunlar hep geçmişin ibretleridir. 
Mâide Suresinde Allahû Tealâ buyuruyor ki: 

5/MÂİDE-15: Yâ ehlelkitâbi kad câekum resûlunâ yubeyyinu lekum kesîran mimmâ kuntum tuhfûne minel kitâbi ve ya’fû an kesîr(kesîrin), kad câekum minallâhi nûrun ve kitâbun mubîn(mubînun).
Ey kitap ehli! (Kitap sahipleri), Kitap’tan çoğunu gizlemiş olduğunuz ve çoğundan vazgeçtiğiniz şeyleri, size beyan eden bir Resûl’ümüz gelmiştir. Size Allah’tan bir nur ve apaçık bir kitap gelmiştir.

“Ey kitap ehli (kitap sahipleri)! Kitaptan çoğunu gizlemiş olduğunuz ve çoğundan vazgeçtiğiniz şeyleri (yani Allah’a ulaşmayı dilemekten başlayarak mürşide tâbiiyet, ruhun Allah’a teslimi, fizik vücudun Allah’a teslimi, nefsin Allah’a teslimi, irşad olmak, iradenin Allah’a teslimi gibi, İslâm’ın 7 tane safhasını) size beyan eden bir resûlümüz gelmiştir.” 
Peygamber Efendimiz (S.A.V) için söylenen bu söz, aynı zamanda bu devrin imamı (resûlü) için de söz konusudur. Neden? Çünkü kitaptan çoğunu insanlar gizlemişler. 
Hidayetin ne olduğunun artık bilinmediği bir devrede, düşünün sevgili kardeşlerim, 23 tane Kur’ân-ı Kerim’in herbirini inceledik. Herbirindeki hidayet âyetlerini birer birer aldık. Hiçbirinde hidayetin insan ruhunun Allah’a ulaşması olduğuna dair bir işaret yok. Hep bu hakikati gizlemeye çalışmışlar. Zaten 23 tane hepsi. Hepsinde gizleme var. Ancak biz, Kur’ân-ı Kerim’imizde, Allah’tan aldığımız bu gerçeklerden hareketle hakikatleri insanlara anlattık. 
Sevgili kardeşlerim, hidayet insanın Allah’a ulaşmayı dilemesiyle başlar. Mürşide tâbiiyetle ruhun vücuttan ayrılması söz konusu olur. O ruhu devrin imamı ile birlikte, 7 tane gök katını aşanlar, beraberce Allah’a ulaşırlar. 7 tane gök katının 7.’sinde 7 tane âlem geçilir. Zikir hücrelerinde bunlar tamamlandıktan sonra ruh Allah’a ulaşır. 
Sevgili kardeşlerim, biz bunları anlatmadan evvel siz hiç duydunuz mu gök katlarının bu kadar açık ve kesin bir şekilde bir kimse tarafından anlatılmasını? Ya da hiç, bir gök katından bahsedilmesini işittiniz mi? Allahû Tealâ bize sizlerin öğrenmeniz için bu yetkiyi verdi. Bunları kalp gözümüzü açarak bize 7 tane gök katını ayrı ayrı göstererek, seyr-i sülûkta olanların hepsini birer birer tanıtarak… Bizim kalp gözümüzün önünde cereyan eden bir seyr-i sülûk olayı, kaç yıldan beri devam ediyor sevgili kardeşlerim. 30 küsur yıldır bu işlem bizim gözetimimiz altında devam ediyor. Allahû Tealâ bizim bu devrin imamı olduğumuzu söylüyor ve de açık bir şekilde Duhân-10, 11, 12, 13, 14, 15’te, bu devrin resûlü olduğumuzu kesinleştiriyor. 

9/TEVBE-32: Yurîdûne en yutfîû nûrallâhi bi efvâhihim ve ye'ballâhu illâ en yutimme nûrehu ve lev kerihel kâfirûn(kâfirûne).
(Onlar) ağızları ile Allah’ın nurunu söndürmeyi istiyorlar. Ve Allah, kâfirler kerih görseler bile nurunu tamamlamaktan başka bir şey istemez.

İşte kâfirler kerih görseler bile, Allah nurunu tamamlamaktan başka bir şey istemez. Yani herkesin Allah’a ulaşmayı dilemesini, resûle veya ona tâbî olan mürşidlere tâbî olmasını, mutlaka ruhunun vücudundan ayrılmasını ve Allah’a ulaşmasını diler ki bu, nurun 1. kısmının tamamlanmasıdır. Allahû Tealâ herkesin ondan sonra bu yola devam etmesini, fizik vücudunu da Allah’a teslim etmesini, daha sonra nefsini Allah’a teslim etmesini, daha sonra iradesini Allah’a teslim etmesini bütün insanların üzerine farz kılmıştır. Bunların hepsini âyetlerle açıkladık. Ama biz bu göreve Allahû Tealâ tarafından tayin edilmeden evvel, bunların hepsi devre dışı kalmıştı. Piyasadaki hiçbir dîn kitabı, bu anlattığımız şeylerden bahsetmiyordu. Sadece tasavvufu yaşayan bazı tarikatlar söz konusuydu. Sadece onların arasında ruhlarını Allah’a ulaştırabilenler vardı. Onların dışında böyle bir şey geçerli değildi. 
Tevbe Suresinde Allahû Tealâ diyor ki:

9/TEVBE-33: Huvellezî ersele resûlehu bil hudâ ve dînil hakkı li yuzhirehu aled dîni kullihî ve lev kerihel muşrikûn(muşrikûne).
Resûl'ünü müşrikler kerih görseler de, hidayetle ve hak dîn ile (bu dîni) bütün dînler üzerine izhar etmesi (hak dîn olduğunu ispat etmesi) için gönderen odur.

Allahû Tealâ bir evvelki âyette ne diyor? “Kâfirler kerih görseler bile Allah nurunu tamamlamak ister.” Yani o kişinin kalbini tamamen nurla doldurmak ister. Sonra da bu nurun nasıl tamamlanacağı konusunda ifadeyi veriyor:
“Resûlünü (bu devirdeki resûl biziz) müşrikler kerih görseler de, hidayet ile ve hak dîn ile bütün dînler üzerine izhar etmesi (açıklaması) için, hak dîn olduğunu ispat etmesi için gönderen O’dur.”
Elbette müşrikler onu kerih göreceklerdir. Kerih gördüklerini hepiniz gördünüz. Ceviz Kabuğu olayında bizi aşağılamak için herşeyi nasıl yaptıklarını gördünüz. Ama Allahû Tealâ bizi niçin göndermiş? “Hak dîn ile, bütün dînler üzerine izhar etmesi için.” Bu ifade bugünü anlatmıyor mu sevgili kardeşlerim? Aslında Allah’ın birden fazla dîni yok. O dîn, Hz. İbrâhîm’in hanif dînidir. Ezelden ebede kadar giden dîn, Hz. Âdem’in dîni de Hz. Nuh’un dîni de Hz. İbrâhîm’in dîni de Hz. Musa’nın dîni de Hz. İsa’nın dîni de Peygamber Efendimiz (S.A.V)’in dîni de aynı dîndir. Kur’ân-ı Kerim’de “Hz. İbrâhîm’in hanif dîni” diye geçer. 
Allahû Tealâ diyor ki:

42/ŞÛRÂ-13: Şerea lekum mined dîni mâ vassâ bihî nûhan vellezî evhaynâ ileyke ve mâ vassaynâ bihî ibrâhîme ve mûsâ ve îsâ, en ekîmûd dîne ve lâ teteferrekû fîh(fîhi), kebure alâl muşrikîne mâ ted’ûhum ileyh(ileyhi), allâhu yectebî ileyhi men yeşâu ve yehdî ileyhi men yunîb(yunîbu).
(Allah) dînde, onunla Hz. Nuh’a vasiyet ettiği (farz kıldığı) şeyi (şeriati); “Dîni ikame edin (ayakta, hayatta tutun) ve onda (dînde) fırkalara ayrılmayın.” diye Hz. İbrâhîm’e, Hz. Musa’ya ve Hz. İsa’ya vasiyet ettiğimiz şeyi Sana da vahyederek, size de şeriat kıldı. Senin onları, kendisine çağırdığın şey (Allah’a ulaşmayı dileme) müşriklere zor geldi. Allah, dilediğini Kendisine seçer ve O’na yöneleni, Kendisine ulaştırır (ruhunu hayatta iken Kendisine ulaştırır).
“Hz. Nuh’a, Hz. İbrâhîm’e, Hz. Musa’ya, Hz. İsa’ya verdiğimiz şeriatı sana da şeriat kıldık.” Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e diyor ki: “Dînde sakın fırkalara ayrılmayın. Yani başka bir dîn yoktur. Sadece bir tek dîn vardır.” 
İşte biz burada hristiyanlara da anlatıyoruz ki; hristiyanların kitabına baktığımız zaman İncil’i görüyoruz. İncil’de de 7 safha var. İncil’de de 4 teslim var. Hz. İsa zamanında O’nunla beraber olanların, 7 safha ve 4 teslimi yaşadığı da kesin şekilde ispat ediliyor. 
O’ndan evvelki Tevrat’ı ele alalım. Tevrat’ta da 7 safha var. Tevrat’ta da 4 teslim var. Hepsini tespit ettik. Tevrat’ta da Allahû Tealâ Hz. Musa ve O’na tâbî olanların, 7 safhanın 7’sini de yaşadığını ispat ediyor. 
Kur’ân-ı Kerim’de bunun var olduğunu hepiniz biliyorsunuz. 7 safha ve 4 teslim farz. Peygamber Efendimiz (S.A.V) ve O’nun sahâbesi, 7 safhanın 7’sini de 4 teslimin -4’ü de tabiatıyla bunun içinde- 4’ünü de yaşamışlar. 
Öyleyse Allahû Tealâ’nın burada kullandığı “dîni kullî” ifadesi “bütün dînler” ifadesi, insanların başka başka dînlerin sahibiymiş gibi görünmesine dayalı. Yoksa İslâm’dan başka bir dîn hiç olmadı sevgili kardeşlerim. Allahû Tealâ açık ve kesin bir şekilde söylüyor:

3/ÂLİ İMRÂN-19: İnned dîne indâllâhil islâm(islâmu), ve mahtelefellezîne ûtûl kitâbe illâ min ba’di mâ câehumulılmu bagyen beynehum, ve men yekfur bi âyâtillâhi fe innallâhe serîul hısâb(hısâbı).
Muhakkak ki Allah'ın indinde dîn, İslâm'dır (teslim dînidir). Kendilerine kitap verilenler, kendilerine ilim geldikten sonra aralarındaki hased sebebiyle ihtilâfa düştüler. Ve kim Allah'ın âyetlerini örterse (inkâr ederse), o taktirde, muhakkak ki Allah, hesabı çabuk görendir.

“İnne: Muhakkak ki
dîne: dîn
indâllâhi: Allah’ın indindeki
İslâm: İslâm.”

Allahû Tealâ: “İnned dîne indâllâhil islâm: Allah’ın indindeki dîn, sadece teslim dînidir.” diyor.
İslâm deyince Allahû Tealâ başka bir dîni kastetmiyor. Musevilerin yaşadığı dîn de 7 safha 4 teslimden oluşan aynı dîn, yaşayabilenler için tabiî. Hristiyanlar için de 7 safha ve 4 teslim aynı dîni ifade eder. Müslümanlar için de 7 safha ve 4 teslim, aynı dîndir. Başka bir dîn hiç olmamıştır sevgili kardeşlerim. Ama dînin ne olduğunu bilmeyen insanlar, ayrı ayrı dînler vardır diye birbirlerine: “O benim dînimden değil.” diye düşman olurlar. Oysaki hristiyanların içinde de musevilerin içinde de gece gündüz namaz kılan, zikir yapanlar var. Kur’ân-ı Kerim’de açık seçik söylüyor. Âli İmrân-104 ve 110. âyetlerde, onların da gece gündüz zikrettiklerini, Allah’a ulaşmayı dilediklerini ve dîni bütün boyutlarıyla yaşadığını Allahû Tealâ anlatıyor: 

3/ÂLİ İMRÂN-104: Veltekun minkum ummetun yed’ûne ilel hayri ve ye’murûne bil ma’rûfi ve yenhevne anil munker(munkeri), ve ulâike humul muflihûn(muflihûne).
Sizin içinizden hayra davet eden (mürşidlerden) bir cemaat olsun ve mârufla emretsin, ve münkerden nehyetsin (men etsin). İşte onlar, onlar felâha erenlerdir.

3/ÂLİ İMRÂN-110: Kuntum hayra ummetin uhricet lin nâsi te’murûne bil ma’rûfi ve tenhevne anil munkeri ve tu’minûne billâh(billâhi), ve lev âmene ehlul kitâbi le kâne hayran lehum, minhumul mu’minûne ve ekseruhumul fâsikûn(fâsikûne).
Siz, insanlar için çıkarılmış (seçilmiş) olan, ümmetin hayırlı kişileri oldunuz. Mâruf ile emredersiniz ve münkerden nehy edersiniz (men edersiniz). Ve siz, Allah'a îmân ediyorsunuz. Eğer kitap ehli de îmân etselerdi elbette onlar için hayırlı olurdu. Onlardan bir kısmı mü'mindir ve onların çoğu da fâsıklardır.

Hristiyanların da yahudilerin de arasında bu insanların dînini bütün olarak, ruhunu, vechini, nefsini ve iradesini Allah’a teslim ederek yaşadıklarını Allahû Tealâ anlatıyor. 
Öyleyse dînler yok sevgili kardeşlerim. Bir tek dîn var. O, Hz. İbrâhîm’in hanif dînidir. O’ndan evvel Hz. Nuh’un dînidir. En evvel, Hz. Âdem’in dînidir. Başka bir dîn, hiç olmamıştır. 
İşte şimdi bugünkü dizayn içinde, birçok dînlerin var olduğunu görüyoruz. Hristiyanlık, Musevilik, İslâm ve daha belki 100 tane dîn. Aslında Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e sorulan sual:
-Kaç fırkaya ayrılacak insanlar?
-73, diyor.
-Bu 73 fırkanın hepsi mi yoldan çıkmış durumda, diye sahâbe soruyor.
-Onların hepsinin arasında bizim dînimizi yaşayanlar var, diyor. 
Peygamber Efendimiz (S.A.V) onlara, bütün kavimlerin içinde, bizim dînimizi, Allah’ın dînini yani Hz. İbrâhîm’in hanif dînini yaşayanların var olduğunu söylüyor. Böylece bunlar 73. fırkayı oluşturuyor; 72 fırkanın içindeki İslâm’ı yaşayanlar. Allahû Tealâ Allah’a ulaşmayı dileyen, mürşidine tâbî olan, ruhunu teslim eden, fizik vücudunu teslim eden, nefsini ve iradesini teslim eden insanlardan bahsediyor. 
A’râf Suresinde Allahû Tealâ diyor ki:

7/A'RÂF-188: Kul lâ emliku li nefsî nef’an ve lâ darran illâ mâşaallâh(mâşaallâhu), ve lev kuntu a’lemul gaybe lesteksertu minel hayri ve mâ messeniyes sûu in ene illâ nezîrun ve beşîrun li kavmin yu’minûn(yu’minûne).
De ki: “Allah’ın dilemesi hariç, ben kendime fayda veya zarar verecek güce malik değilim. Eğer ben gaybı bilseydim, hayrı mutlaka çoğaltırdım, bana bir kötülük dokunmazdı. Ben ancak mü’min olan kavim için bir nezir (uyaran) ve müjdeleyiciyim.

“De ki: Allah’ın dilemesi hariç, ben kendime fayda veya zarar verecek değilim.”
Ne demek bu? “Ben tasarruf altındayım.” demek. Devrin imamı Peygamber Efendimiz (S.A.V) ve sadece resûl değil, peygamber olan bir resûl. Velî olan bir resûl değil, nebî olan, peygamber olan bir resûl, en üstün resûl. Allahû Tealâ O’na diyor ki: “De ki: Allah’ın dilemesi hariç, ben kendime fayda veya zarar verecek güce malik değilim.” Peygamber Efendimiz (S.A.V): “Ben O’nun tasarrufu altındayım.” diyor. 
İşte bugün, 14 asır sonra devrin imamlığı görevi bize verildi. Bu tasarrufun altında olan, bugün biziz. Allahû Tealâ’nın söylediği şey açık ve kesin. Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e diyor ki: “De ki: Allah’ın dilemesi hariç, ben kendime fayda veya zarar verecek güce malik değilim.” Yani: “Ben ne yaparsam onu bana Allah yaptırır. Ben kendimden bir şey yapmak kudretinin sahibi değilim.” Kim bunu söyleyen? O devirde devrin imamı olan peygamber resûl; Peygamber Efendimiz (S.A.V).
Her devirde devrin imamı olan resûl, bu vasfın sahibidir. Yani kendinden ne kendisine fayda verebilecek olan ne de zarar verebilecek olan bir güce malik olmayan, sadece Allah’ın kendisine yaptırdığını yapabilen bir insan. Böyle bir dizayn söz konusu. Allah’ın dilemesi hariç, hiçbir devrin imamı, hiçbir devirde, kendisine fayda veya zarar verecek bir güce sahip değildir. O, sadece Allah’ın kendisine yaptırdıklarını yapabilmek gücünün sahibidir. 
Ceviz Kabuğu olayı ispat etmiştir ki; bu devrin imamı olan o resûl, o irşad makamındaki resûl, insanlara hidayet vermekle “Mehdi Resûl” olarak adlandırılan, Kur’ân-ı Kerim’de adı geçen resûl; o resûl biziz. Biz kendimize bir fayda veya zarar verecek bir gücün sahibi değiliz. Kendiliğimizden bir talepte bulunamayız. Böyle bir imkân bize, hiçbir resûle verilmemiştir. Kaldı ki o resûl devrin imamı olsun. 
“Eğer ben gaybı bilseydim hayrı mutlaka çoğaltırdım.” 
Peygamber Efendimiz (S.A.V) de gaybı bilmiyor. Biz de gaybı bilmiyoruz. 
“Bana bir kötülük dokunmazdı. Ben ancak mü’min olan kavim için bir nezir ve müjdeleyiciyim.” Mü’min olan bir kavim. Kimdir mü’min olan kavim? Allah’a ulaşmayı dileyen bir kavim.
Mü’min olmak, Allah’a inanan bir mü’min olmak değil. İnsanların çoğu Allah’a inanır ama onlar hak mü’min değillerdir. Bir insanın hak mü’min olabilmesi, Allah’a ulaşmayı dilemesiyle gerçekleşir. Öyleyse hak mü’min olmak, mutlak olarak cehennemden kurtulup cennete adım atmak demektir. Hak mü’min olabilmek, mutlaka Allah’a ulaşmayı dilemekle mümkündür. Allah’a ulaşmayı, ruhunu hayattayken Allah’a ulaştırmayı dilemeyen hiç kimse hak mü’min olamaz.
Öyleyse sadece inananlar, devrin imamının söylediklerine inanacaklardır. İnanmayanlar, kendilerine Kur’ân âyetleriyle de söylense inanmazlar. O da bizi hiç alâkadar etmez.
Sevgili kardeşlerim, Allahû Tealâ bize Kur’ân’ı öğretti. Allahû Tealâ bize hidayeti öğretti. Ve insanlardan binlercesini, bugüne kadar hidayete erdirmeyi nasip etti bize. Bunların arasındaki bu sağlam hidayete eren insanların dışında, çürükler de var. Onlar da şeytanların ve cinlerin istilası ile bizim karşımıza, karşıt bir unsur olarak çıkabilirler. Ve de bunları gördüğünüz zaman yapmanız lâzımgelen şey sevgili kardeşlerim, hemen hacet namazını kılıp evvelâ bizim kimliğimizi Allah’tan sormanız. Gerçekten devrin imamı mıyız, değil miyiz? Ondan sonra da onlara lâzımgelen cevabı vermeniz: “Sen Allah’ın Resûl’üne iftira ediyorsun.” diyebilmeniz. 
Enfâl Suresinde Allahû Tealâ diyor ki:

8/ENFÂL-17: Fe lem taktulûhum ve lâkinnallâhe katelehum, ve mâ remeyte iz remeyte ve lâkinnallâhe remâ, ve li yubliyel mu’minîne minhu belâen hasenâ(hasenen), innallâhe semîun alîm(alîmun).
Onları siz öldürmediniz ama onları Allah öldürdü. Ve attığın zaman da sen atmadın ama Allah attı. Ve Allah, mü’minleri Kendisinden ahsen belâ ile imtihan eder. Muhakkak ki Allah, işitendir ve bilendir.

Enfâl Suresinin bu 17. âyet-i kerimesi, şu andaki konumuzun temelini teşkil ediyor sevgili kardeşlerim. Allahû Tealâ mü’minleri ahsen bela ile imtihan eder. “Kendisinden oluşan bir ahsen bela.” diyor. İşte bugün, böyle bir ahsen belanın içerisinde bizim kardeşlerimiz. 
Bizim aleyhimizde bir şey işittiğiniz zaman, eğer gerçekten bizim tâbiiyetimizde olan biriyseniz, yapmanız lâzımgelen şey, hemen boy abdesti alacaksınız ve boy abdestinden sonra hacet namazına niyetleneceksiniz. Bu işi gece saat 1’den sonra yapacaksınız.
1. rekâtta Fâtihâ, 3 tane Âyetel Kursî,
2. rekâtta Fâtihâ, İhlâs, Felâk, Nâs,
Teşehhüd yani bir teşehhüd miktarı kaldıktan sonra 
3. rekâtta Fâtihâ, İhlâs, Felâk, Nâs,
4. rekâtta Fâtihâ, İhlâs, Felâk, Nâs.
Sadece 1. rekâtta 3 tane Âyetel Kursî okunuyor. Ondan sonra hep Fâtihâ, İhlâs, Felâk, Nâs. Birincisinde de Fâtihâ baştan geliyor. 3 Âyetel Kursî ondan sonra tabiî. 
Sevgili kardeşlerim, Allahû Tealâ’nın dizaynına dikkatle bakın. Bunları sizlere Allahû Tealâ’nın bizim ağzımızdan açıklaması, bir fitne üzerine gerçekleşmiştir. İşte bu, hepiniz için bir ahsen bela ile imtihan olmaktır. Bizim hakkımızda bir iftira kampanyası başlatılmıştır. Bunun hepinizi tehdit etmesi söz konusudur. Yapmanız lâzımgelen şey, boy abdesti alarak hacet namazı kılıp Allah’tan bizi mutlaka sormanızdır. 
Sevgili kardeşlerim, ancak boy abdesti alan, hacet namazı kılan ve bizi Allah’tan soran doğru cevabın sahibidir. Geri kalanı, insanların bu devirdeki fitnesidir. 
Ne diyor Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e savaşta öldürülenler için: “Siz öldürmeniz, Allahû Tealâ öldürdü. Ve attığın zaman da sen atmadın, Biz attık, Allah attı. Muhakkak ki Allahû Tealâ mü’minleri böyle, bu tarzda bir ahsen bir bela ile mutlaka imtihan edecektir.”
Herkesin yapması lâzımgelen şey, ortaya koyan şeyin gerçek olup olmadığını Allah’tan sormaktır. Hacet namazını kılıp Allah’tan bizim kimliğimizi soracaksınız: Biz kimiz? Bu devrin imamı mıyız yoksa değil miyiz? Allah’ın tasarrufunda mıyız yoksa değil miyiz? İşte bunları soracaksınız. Bu ahsen belanın atlatılması, bu standartlarda mümkündür. 
Furkân Suresinde Allahû Tealâ buyuruyor ki:

25/FURKÂN-27: Ve yevme yeadduz zâlimu alâ yedeyhi yekûlu yâ leytenîttehaztu mear resûli sebîlâ(sebîlen).
Ve o gün, zalim ellerini ısırır: “Keşke resûlle beraber (Allah’a giden) bir yol ittihaz etseydim.” der.
25/FURKÂN-28: Yâ veyletâ leytenî lem ettehız fulânen halîlâ(halîlen).
Yazıklar olsun, keşke ben filanı (o kişiyi) dost edinmeseydim.
25/FURKÂN-29: Lekad edallenî aniz zikri ba’de iz câenî, ve kâneş şeytânu lil insâni hazûlâ(hazûlen).
Andolsun ki; bana zikir (Kur’ân’daki ilim) geldikten sonra beni zikirden saptırdı ve şeytan, insana yardımı engelleyendir.
25/FURKÂN-30: Ve kâler resûlu yâ rabbi inne kavmîttehazû hâzel kur’âne mehcûrâ(mehcûran).
Ve resûl: “Ey Rabbim! Muhakkak ki benim kavmim, bu Kur’ân’dan ayrıldı (Kur’ân’ı terketti).” dedi.

Furkân-27:
“Ve o gün zalim ellerini ısırır. ‘Keşke resûlle beraber bir yol ittihaz etseydim.’ der. Yani: ‘Allah’a giden bir yol, ruhumu Allah’a ulaştıran bir yol ittihaz etseydim.’ der.
Furkân-28:
“Yazıklar olsun! Keşke ben filanı, o kişiyi, beni yoldan çıkaran kişiyi, resûl aleyhine beni kandıran kişiyi dost edinmeseydim.”
Furkân-29:
“Andolsun ki bana zikir, Kur’ân’daki ilim geldikten sonra, beni zikirden saptırdı. Ve şeytan, insana yardımı engelleyendir.”

Demek ki sevgili kardeşlerim, dost bildiğiniz insanlar arasında Resûl’ün düşmanları var. Burada bu devirdeki olayı anlatıyor Allahû Tealâ. Bir kısım insanlar çıkıyor, kardeşlerimizin arasına fitne sokuyor. O kişi Resûl’le beraber değil artık, Resûl’ün karşısında yer almış. Resûl’e iftira etmek cüretini gösteriyor. 
Sevgili kardeşlerim, devrin imamı olan resûl, Allah’ın iradesi ile hareket eder. Kendi iradesi yoktur, geçersizdir. O, Allah’ın tasarrufu altındadır. Bunu hepiniz artık en üst noktada biliyorsunuz. Aranızdan hiç kimsenin bu konuda bilgisi olmaması, söz konusu değil diye düşünüyorum. 
Öyleyse işte bu fitneciler, size bir fitneyi ulaştırıyorlar. Arkasında ne yattığını bilmediğiniz bir tuzaktan bahsediyorlar. Sonuç mu? Allah’a hacet namazı kılarak böyle bir olayı sormadığınız sürece, Allah’ın size olan yardımını engellemiş olursunuz. Siz de onlarla beraber Kur’ân’ı terk edenlerden olursunuz.
Sevgili kardeşlerim, Allah’ın Kur’ân’ını terk etmeyen bir insan, Allah’ın Resûl’üne karşı bir savaşa girer mi? Böyle bir savaş varsa o zaman bu savaş Allah’ın Resûl’üne karşı yapılıyorsa onların, Allah Resûl’üne karşı savaş verenlerin gerçekten mü’min olmaları mümkün müdür? Allahû Tealâ 30. âyette onun sonucunu söylüyor: 
“Ve Resûl: ‘Ey Rabbim! Muhakkak ki benim kavmin bu Kur’ân’dan ayrıldı.’ dedi.”
İşte bu tarzdaki dedikodulara inananlar, bu Kur’ân-ı Kerim’den ayrılanlardır. Allahû Tealâ bu Furkân Suresinin 27, 28 29 ve 30. âyetlerinde bugünleri anlatıyor sevgili kardeşlerim. Peygamber Efendimiz (S.A.V) devrinde O’na tâbî olanlar, sımsıkı O’na sarıldılar, Kur’ân’ı terk etmediler. Ama bu devirde, inananlardan bir kısmı, bize tâbî olduktan sonra fitneye tâbî oldular ve Kur’ân’ı terk ettiler. 
Allahû Tealâ’nın dizaynına dikkatle bakın. Kim size bu konuda ispat vasıtaları ne olursa olsun gelirse, ona Furkân Suresinin 27, 28, 29, 30. âyetlerinin bu fitneyle alâkalı olduğunu anlatın. Okusunlar. Neden bizimle beraber olmadıkları için birçok kardeşimiz ellerini ısıracak. Keşke o gün Resûl’le beraber bir yol tutmuş olsaydım diye düzgün bir noktaya ulaşacak. Ama Allahû Tealâ da onları affedecek mi? Biz affetmesi için gene dua edeceğiz sevgili kardeşlerim. Hiç kimse bizim düşmanımız değildir, olamaz. Herkesin cennete girmesi, en büyük arzumuzdur. 
Herkesin Allahû Tealâ’nın indinde, bu âyetlerin ışığı altında, özellikle kendilerine musallat olan cinler sebebiyle yanlış şeyler yapması, bizim için sadece bir üzüntü vesilesi olur, hüzün olur. Ama onların da Allahû Tealâ’nın yolunda olmasını ve Allah’a ulaşmayı dilemesini ve o cinlerden kurtulmasını Allahû Tealâ’dan dileriz. Ama böyle yapanlar, bizim bu devrin imamı olduğumuz kesinleşmesine rağmen, nefslerinin tesirinde kalarak bizim hakkımızda dedikodu yapanlar, Allah’ın huzurunda aklanamazlar sevgili kardeşlerim. 
Allahû Tealâ bizi, kim bize müracaat etmişse, onların istediği şekilde konuşturur. Onların kalplerinden geçen talepleri Allahû Tealâ bize gerçekleştirir. Allah’ın Resûl’ü, bu istikamette sadece bir vasıtadır. Resûl, Allah’ın tasarrufundadır. Devrin imamı olan resûlden bahsediyoruz. Bugün bu imam biziz. Hiçbir yaptığı şey, kendi iradesiyle gerçekleşemez. Bu mümkün değildir bir devrin imamı için. Bu hakikatlerden haberdar olmayan insanlar, devrin imamını dahi suçlayabilirler. Bütün konuşmaları ve yaptıkları, onların kendisinden istedikleri standartlardadır. Bu dile gelmiştir veya gelmemiştir ama Allahû Tealâ onların kalplerinden geçeni en iyi bilendir ve Resûl’üne onları da mutlu etmek için, onların kalplerinden geçen talepleri yaptırır. 
Sevgili kardeşlerim, Allah’ın Resûl’ünün elinde, Allah’ın İradesi ile hareket etmenin dışında hiçbir şey yoktur. Ve bugünün Resûl’ü de, o biziz.
Kasas-68’de Allahû Tealâ’nın söylediği şey:

28/KASAS-68: Ve rabbuke yahluku mâ yeşâu ve yahtâr(yahtâru), mâ kâne lehumul hıyarat(hıyaratu), subhânallâhi ve teâlâ ammâ yuşrikûn(yuşrikûne).
Ve Rabbin, dilediğini yaratır ve seçer. Ve seçim hakkı onlara ait değildir. Allah Sübhan’dır (münezzehtir) ve (onların) şirk koştukları şeylerden yücedir.

“Ve Rabbin, dilediğini yaratır ve seçer.” 
Allah yaratıyor ve seçtiklerini, o yarattıklarından seçiyor. İşte biz de bu devrin Resûl’ü olarak seçilmişiz. “Seçim hakkı onlara ait değildir.” diyor. Biz Allah’a: “Bizi resûl olarak seç.” demedik. Böyle bir şeye hiçbir zaman yetkimizin olması da mümkün değil. Ama Allahû Tealâ bizi bu devrin Resûl’ü olarak seçmiş. Bu devrin bütün dînleri birleştirecek olan yöneticisi. 
Evet, dînleri birleştireceğiz sevgili kardeşlerim. Ben hayatta bulunduğum bir noktada, bu olay mutlaka gerçekleşecek. Açık bir şekilde Allahû Tealâ: “Seçim hakkı onlara ait değildir.” diyor. Biz hiçbir şeyi dilemek yetkisinde değiliz, seçmek yetkisinde hiç değiliz. Sadece Allah’ın bize yaptırdığını yapabilen, Allah’ın azatsız kölesiyiz. 
Ahzâb Suresinde Allahû Tealâ buyuruyor ki:

33/AHZÂB-38: Mâ kâne alen nebiyyi min harecin fîmâ faradallâhu leh, sunnetallâhi fîllezîne halev min kabl(kablu), ve kâne emrullâhi kaderen makdûrâ(makdûran).
Nebî için, Allah’ın O’na farz kıldığı şeyi (yerine getirmesinde) O’na bir güçlük yoktur. Daha önce gelip geçenler için de Allah’ın sünneti buydu. Allah’ın emri, taktir edilmiş bir kader idi (yerine getirildi).

Öyleyse Allahû Tealâ: “İster nebî olsun ister velî olsun, bütün resûller için Allah’ın emri, taktir edilmiş bir kaderdi.” diyor. 
Allahû Tealâ ezelde bütün olacakları biliyor. Ona göre taktir etmiş. Kimler Resûl’den ister ona söyleyerek ister kalplerinde saklayarak, nasıl bir talepte bulunurlarsa, Allahû Tealâ’nın kendi iradesine sahip olmayan devrin imamını, onların bütün taleplerine paralel bir yardımcı hüviyetinde, mutlaka talepleri yerine getiren bir vazife ile vazifelendirmiştir. Bu, Allah’ın kontrolünde olan bir kişi değildir. Allah’ın bizatihi yaptırdığı, yani Allah’ın emir vererek o kişi tarafından yapılması lâzımgelen bir olaydan bahsetmiyoruz. Bizatihi devrin imamına herşeyi Allah yaptırır. O kişiye emredip de “Şöyle yapacaksın, böyle yapacaksın.” demez. Allah’ın devrin imamı olan resûle, herşeyi yaptırması söz konusudur. Bütün ömrü boyunca o kişi, Allah’ın yoluna girdikten ve de Allah’ın risaletine ulaştıktan, devrin imamlığına yükseldikten sonraki kademede, kendiliğinden hiçbir şey yapması, kendi serbest iradesini devreye koyması, hiçbir şekilde mümkün değildir. 
Allahû Tealâ Ahzâb-38’de ne diyor: “Allah’ın emri, taktir edilmiş bir kader idi.” Yani ezelden Allahû Tealâ, devrin imamı olan nebî resûlün veya devrin imamı olan velî resûlün ne yapacağını, ezelde tayin etmiş. O resûl mutlaka Allah’ın tayin ettiğini, Allah tarafından yaptırılarak mutlaka yapacaktır. Hiçbir devrin imamı tasarruf altında olmasın, bu mümkün değildir. 
Onun için bu konuşmayı dinleyen herkesin, bizi suçlayanların-suçlamayanların hepsinin, hacet namazını kılarak bizi Allah’tan mutlaka sorması gerekir. Boy abdestini alacaksınız. Tekrar ediyorum. Kalkışınız gece saat 1’den sonra olacak. 1 ile sabah namazı arasındaki devrede kalkacaksınız. Boy abdesti alacaksınız. 4 rekâtlık bir hacet namazı kılacaksınız. 
1. rekâtta Fâtihâ’dan sonra 3 tane Âyetel Kursî.
2. rekâtta Fâtihâ’dan sonra İhlâs, Felâk, Nâs.
3. ve 4. rekâtlarda durum aynı: Fâtihâ, İhlâs, Felâk, Nâs. Ve Allah’tan soracaksınız sevgili kardeşlerim. 
Kimsenin söylediğine inanmayın. Tahkik edin. Tahkikin en muhteşemi, şaşmaz olanı, bizatihi hacet namazı kılarak Allah’tan sormaktır. İşte Allahû Tealâ bize bu emri verdi ki; hepinize bunu söyleyelim de hepiniz, Allah’tan Allah’ın hakikatlerini öğrenesiniz. Yoksa her devirde Allah’ın düşmanları, Allah’ın dostlarını karalamak için yüzlerce bahane bulurlar. Arkalarında kendi nefsleri olduğu halde, onu gizleyerek Allah’ın dostlarını kamuoyunda yaralamaya çalışırlar. Ama sevgili kardeşlerim, ne zaman size böyle bir talep gelirse, bunu sakın kabul etmeyin. Deyin ki: “Biz hacet namazını kılar Allah’tan sorarız, ondan sonra senin söylediğine inanırız.”
Sevgili kardeşlerim, bütün resûller hidayet ile gelirler ve Allahû Tealâ’nın dînini yaşarlar ve yaşatırlar. 
Enbiyâ Suresinde Allahû Tealâ diyor ki. Allahû Tealâ Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e söylüyor. 

21/ENBİYÂ-24: Emittehazû min dûnihî âliheh(âliheten), kul hâtû burhânekum, hâzâ zikru men maiye ve zikru men kablî, bel ekseruhum lâ ya’lemûnel hakka fehum mu’ridûn(mu’ridûne).
Yoksa O’ndan (Allah’tan) başka ilâhlar mı edindiler? “Haydi burhanınızı (kesin delilinizi) getirin. (İşte) bu, benimle beraber olanların ve benden öncekilerin zikridir (kitabıdır).” de. Fakat onların çoğu, hakkı bilmezler. Bu sebeple onlar, yüz çevirenlerdir.

İşte bugün de aynı olayla karşı karşıyayız. Bizden yüz çevirenler, bu âyet-i kerimede Hakk’ı, Hakk’ın ne olduğunu bilmeyenlerdir. Hakk’ı bilen Hakk’tan sorar. 
Kim nefsiyle hareket ederse ki; bu bir düşmanlık söz konusu ise mutlaka nefsin afetlerine dayalıdır. Ve de bizim aleyhimizde bir kampanya şu anda devam ediyor. Ama sevgili kardeşlerim, bunu onlardan dinledikten sonra, bu söylediklerimizi kasete almanız için defaatle yayınlayacağız. Onların da dinlemelerini ve hacet namazını kılarak bizi Allah’tan sormalarını temin etmelisiniz. O zaman insanları gerçekten cehenneme götürebilecek olan bu iftiralar sona erer. 
Onlar Hakk’ı bilmeyenlerdir. Allahû Tealâ Hakk’ı bilmeyenlerin Hakk’tan (Allah’tan) yüz çevirdiklerini söylüyor. Allah’ın Resûl’üne bu tarzdaki iftiraları atabilenler, onlar Hakk’tan yüz çevirenlerdir. 
Allahû Tealâ bize her zaman insanların kalplerindeki gerçek duyguyu söylemiştir. Onlar ne yaparlarsa yapsınlar, nasıl saklamaya çalışırlarsa çalışsınlar, bu hakikati değiştirmek mümkün değildir. Allah’ın Resûl’ü, sadece Allah’ın kendisine yaptırdıklarını yapar. Gerisi de onu hiç korkutmaz. Hiçbir zaman Allah’ın kendisine yaptırdıkları sebebiyle, bir hesap verme işleminin içinde olmaz. Onun hesabı Allah’a aittir. 
Fetih Suresinde Allahû Tealâ şöyle söylüyor:

48/FETİH-10: İnnellezîne yubâyiûneke innemâ yubâyiûnallâh(yubâyiûnallâhe), yedullâhi fevka eydîhim, fe men nekese fe innemâ yenkusu alâ nefsih(nefsihî), ve men evfâ bi mâ âhede aleyhullâhe fe se yu’tîhi ecren azîmâ(azîmen).
Muhakkak ki onlar, sana tâbî oldukları zaman Allah’a tâbî olurlar. Onların ellerinin üzerinde (Allah senin bütün vücudunda tecelli ettiği için ellerinde de tecelli etmiş olduğundan) Allah’ın eli vardır. Bundan sonra kim (ahdini) bozarsa, o taktirde sadece kendi nefsi aleyhine bozar (Allah’a verdiği yeminleri, ahdleri yerine getirmediği için derecesini nakısa düşürür). Ve kim de Allah’a olan ahdlerine vefa ederse (yeminini, misakini ve ahdini yerine getirirse), o zaman ona en büyük mükâfat (ecir) verilecektir (cennet saadetine ve dünya saadetine erdirilecektir).

“Muhakkak ki onlar sana tâbî oldukları zaman Allah’a tâbî olurlar. (Bu, biatın anlatılışı.) Onların ellerinin üzerinde Allah’ın eli vardır.” Yani “Allah senin bütün vücuduna tecelli ettiği için ellerine de tecelli etmiş olduğundan, Allah’ın eli vardır.”
İşte bugün bize tâbî olan her kimse, tâbî olduğu zaman mutlaka Allahû Tealâ bizimle beraberdir ve bizim elimizi de kaplamaktadır. Onun için Allahû Tealâ bütün vücudumuzla beraber elimizi de kapladığı için mutlaka Allah’ın elini öpmüş olurlar. Elimize tecelli ettiği cihetle böyle söylüyoruz. 
Sevgili kardeşlerim, şunu herkes çok iyi bilsin ki; biz Allah’ın yoluna girdiğimizden bu tarafa 1 gün, 1 dakika bile abdestsiz olmadık. Bir bozma işlemi tahakkuk ederse olay biter bitmez mutlaka boy abdestini alırız. Sevgili kardeşlerim, abdestimiz şu veya bu şekilde bozulduğu anda mutlaka yeni abdest alırız. Hiçbir gün Allah’a ulaştıktan sonra, Allah’ın yoluna girdikten sonra hiçbir gün abdestsiz hiçbir dakika geçirmedik sevgili kardeşlerim. Onun için Allahû Tealâ’ya sonsuz hamd ve şükrederiz. Yataktan kalkar kalkmaz ilk işimiz derhal abdest almaktır. Namaza girerken abdest almayız. Abdestimiz bozulduğu an (alırız). Çünkü vücudun ihtiyaçları var. Abdest mutlaka bozulacaktır. Bozulduğu an abdest alırız. Bir daha bozulana kadar da abdestimiz hep devam eder. Hiçbir şekilde abdestimizin bozulması söz konusu olmaz. Allahû Tealâ vücudumuza öyle bir hâkimiyeti hamdolsun ki bize kazandırdı. Bozulduğu anda derhal abdest almak suretiyle olayı tamamlarız. 
Allahû Tealâ şöyle diyor: “Kim Allah’a olan ahdlerine vefa ederse yani ruhunu, vechini, nefsini ve iradesini Allah’a teslim ederse, hepsi ahde vefanın birer parçasıdır.” 
Kişi daha Allah’a ulaşmayı dilediği anda zaten cehennemden kurtulur. Mürşidine tâbî olur; 2. kat cennetin sahibidir. 
Ruhunu Allah’a ulaştırır; 3. kat cennetin sahibidir. 
Fizik vücudunu Allah’a teslim eder; 4. kat cennetin sahibidir. 
Nefsini teslim eder; 5. kat cennetin sahibidir. 
Muhlis olur; Allah’ın önünde Tövbe-i Nasuh’la tövbe eder; 6. kat cennetin sahibidir. 
İradesini de Allah’a teslim eder; 7. kat cennetin sahibidir. 
İşte biz iradesini de Allah’a teslim etmiş olan, devrin bugünkü imamıyız. Kim hacet namazını kılıp da Allah’tan sorarsa, Allahû Tealâ’dan bu cevabı mutlaka alır. 
Öyleyse Allah’a olan ahdinizi yerine getirin. Allah’a ulaşmayı dileyin. Allah sizi mutlaka mürşidinize ulaştıracaktır. Mutlaka ruhunuzu teslim alacaktır. Geri kalanı sizin gayretinize kalmıştır. 
Bu sözlerim sadece Mihr camiasına söylenmiş olan sözler değildir. Bu, bütün dünyaya bir ilandır. Allahû Tealâ’nın bugünkü devrin imamının, bütün insanlara ulaşması gereken bir açıklamasıdır. 
Cinn Suresinde Allahû Tealâ Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e diyor ki:

72/CİNN-21: Kul innî lâ emliku lekum darren ve lâ raşedâ(raşeden).
De ki: “Muhakkak ki ben, size bir zarar verme ve sizi irşad etme gücüne malik (sahip) değilim.”

“De ki: ‘Muhakkak ki ben size bir zarar verme ve sizi irşad etme gücüne malik değilim.” 
Hiçbir resûl ne kendi başına kimseye zarar vermek imkânının sahibidir ne de irşad etme yetkisinin sahibidir. Her ikisinde de mutlaka devrin imamı Allah’ın İradesindedir. Bu sebeple kim Allah’ın Resûl’ünün kendisine bir zarar verdiğini iddia ederse, bu onun için sadece bir iddiadır. Allahû Tealâ açık bir şekilde söyletiyor. “De ki: Muhakkak ki ben size bize zarar verme ve sizi irşad etme yetkisine malik değilim.”
Neden? O bir nebî resûldür, ona Allahû Tealâ herşeyi söyletir, herşeyi yaptırır. O devrin imamıdır. Bugün de biz devrin imamıyız. Biz nebî resûl değiliz. Nübüvvet, Peygamber Efendimiz (S.A.V) ile beraber, bildiğiniz gibi sona ermiştir. Allahû Tealâ Peygamber Efendimiz (S.A.V) için ne diyordu?

33/AHZÂB-40: Mâ kâne muhammedun ebâ ehadin min ricâlikum, ve lâkin resûlallâhi ve hâtemen nebiyyin(nebiyyine), ve kânallâhu bi kulli şey’in alîmâ(alîmen).
Muhammed (A.S), sizin erkeklerinizden hiçbirinin babası olmamıştır (değildir). Fakat Allah’ın Resûl’ü ve Nebîler’in (Peygamberler’in) Hatemi’dir (Sonuncusu). Allah, herşeyi en iyi bilendir.

“Muhammed, aranızdan hiçbir erkeğin babası değildir. O, Allah’ın Resûl’üdür ve Nebîler’in Sonuncusu’dur.”
Nübüvvet, O’nunla beraber sona ermiştir. İşte O nebîydi, peygamberdi. Bütün peygamberler (nebîler), nebî olmayan resûllerden Allah’ın katında mutlak olarak üstündürler. Peygamber Efendimiz (S.A.V), O da devrin imamıydı. Biz de devrin imamıyız. Ama O, nebî resûldü. Bizim sonsuz kat üzerimizde Allahû Tealâ O’nu sever. Bizim sonsuz kat üzerimizde Allahû Tealâ O’na yetkiler vermiştir. Biz bu devrin imamıyız, huzur namazının imamıyız. Allah’a sonsuz hamd ve şükrederiz ki; biz Allah’ın hidayete erdiren resûlüyüz. 
Allahû Tealâ diyor ki:

53/NECM-3: Ve mâ yentıku anil hevâ.
Ve o, hevasından (kendiliğinden) konuşmaz.
53/NECM-4: İn huve illâ vahyun yûhâ.
(O’nun söyledikleri), sadece O’na vahyolunan vahiydir.

İşte bugün devrin imamlığı görevi bizdedir. Biz kendiliğimizden konuşamayız, kendiliğimizden hiçbir şey yapamayız. Söylediklerimiz ve yaptıklarımız, Allah’ın bize söylettiği ve Allah’ın bize yaptırdığıdır. 
Sevgili kardeşlerim, can dostlarım, gönül dostlarım! Allah’ın huzurunda hepinize, bugünkü konuşmayı Allahû Tealâ bize nasip ederek bir ihtarda bulunduğu için belki bu ihtarla sizi biraz üzmüş olduğumuz için, Allah’ın huzurunda biz de üzülürüz. 
Sevgili kardeşlerim, can dostlarım, gönül dostlarım! Biz Allah’ın sözlerini size ulaştırabiliriz. Bugünkü bütün konuşmamızı da biz yapmadık, O yaptı. Her zaman aynı standartlar duruma hâkimdir. 
Hakkımızda kim ne söylerse söylesin, mutlaka sevgili kardeşlerim, mutlaka hacet namazını kılın ve Allah’tan sorun. Hiç kimsenin olayların ne kadarını sakladığını, ne kadarını söylediği bilemezsiniz. Biz de zaten böyle bir şeyi açıklamayız, Allahû Tealâ bize “açıkla” emrini vermedikçe. Ama her zaman huzur içinde oluruz. Hiçbir zaman bir başkasına kötülük etmenin sıkıntısını yaşamadık sevgili kardeşlerim. Bir ömür boyu bu huzur ve mutluluk, Allah’ın tasarrufu altında devam edecektir. 
Sevgili kardeşlerim, Allahû Tealâ’nın hepinizi sonsuz mutluluklara ulaştırması dualarımızla, dileklerimizle sözlerimizi inşaallah burada tamamlıyoruz. Hepinizi çok ama çok sevdiğimizi bilmenizi istiyoruz. 
Allah’ın dostu kimdir, Allah’ın düşmanı kimdir; Resûl’ün dostu kimdir, Resûl’ün düşmanı kimdir; sakın kendiliğinizden böyle bir karar vermeyin! Mutlaka hacet namazını kılın ve Allah’tan, Yüce Rabbimizden mutlaka sorun sevgili kardeşlerim!
Allahû Tealâ hepinizi sonsuz mutluluklara ulaştırmasını Yüce Rabbimizden dileyerek sözlerimizi burada tamamlıyoruz. Allah hepinizden razı olsun. 

                                                              İmam İskender Ali M İ H R