TÖVBE, MAĞFİRET VE ŞEFAAT

Mağfiret Nedir?

Kişi, Allahû Tealâ’nın kendisine hacet namazı ile gösterdiği mürşide tâbî olup, tövbe ederse o güne kadar işlemiş olduğu bütün günahları Allahû Tealâ tarafından affedilir ve affedilen bütün günahlar sevaba çevrilir. Yani Allah o kişiye mağfiret  eder.

25/FURKÂN-70: İllâ men tâbe ve âmene ve amile amelen sâlihan fe ulâike yubeddilullâhu seyyiâtihim hasenât(hasenâtin), ve kânallâhu gafûren rahîmâ(rahîmen).
Ancak kim (mürşidi önünde) tövbe eder (böylece kalbine îmân yazılıp, îmânı artan) mü’min olur ve salih amel (nefs tezkiyesi) yaparsa, o taktirde işte onların, Allah seyyiatlerini (günahlarını) hasenata (sevaba) çevirir. Ve Allah, Gafur’dur (günahları sevaba çevirendir), Rahîm’dir (rahmet gönderendir).

“Her insan hata eder. Hata işleyenlerin en hayırlıları tövbe edenlerdir.“ (K: Tirmizî, Kiyâme, 49; İbn Mâce, Zühd, 30)  

Furkan Suresinin 70. âyet-i kerimesine göre Allah kişinin günahlarını sevaba çeviriyor. O kişinin günahlarının sevaba çevrilmesi, mağfireti ifade eder. 

Mürşid önünde tövbe eden kişi, sıfır günahın sahibidir. Akîl-bâliğ olduğu noktadan o güne kadar işlemiş olduğu bütün günahların sevaba çevrilmesidir. 

"Başkalarını Allah’a davet eden kişiye, tâbî olanların sevabı kadar sevap verilir. Ama tâbî olanların sevabından Allah hiçbir şeyi eksiltmez." (İbn Kesîr, Tefsir, IV, 258.) 

Erzurumlu İbrahim Hakkı Hz;
"Hak şerleri hayreyler,
 Zannetmeki gayreyler,
 Arif anı seyreyler,
 Mevla görelim neyler,
 Neylerse güzel eyler."

Hz.Rabia; "Benim seyyiatim senedimdir.” 

(Hz.Rabia, Mürşidi İbrahim Bin Ethem Hz.lerine tabi olduktan sonra o yörenin halkı Hz.Rabia’yı rüyalarında Sultan olarak görüyorlar ve bu dereceye nasıl ulaştığını soruyorlar. Hz.Rabia ise; "Benim seyyiatim senedimdir." sözüyle tabi olduğunda günahlarının sevaba çevrildiğini buyuruyor.)

Şefaat Nedir?

Allahû Tealâ, mürşide tâbî olup tövbe eden kişinin Allah’tan mağfiret talebini kabul eder, bir de devrin imamının o kişi için mağfiret talebini kabul eder. İki tane af, mağfireti vücuda getirir ki; bu o kişi için günahların sevaba çevrilmesidir. Tövbe eden kişiyle devrin imamı arasındaki bu olay şefaattir. 
   
4 / NİSÂ - 64: Ve mâ erselnâ min resûlin illâ li yutâa bi iznillâh(iznillâhi), ve lev ennehum iz zalemû enfusehum câûke festagferûllâhe vestagfere lehumur resûlu le vecedûllâhe tevvâben rahîmâ(rahîmen). 
Ve Biz, (hiç) bir resûlü, Allah'ın izniyle kendilerine itaat edilmesinden başka birşey için göndermedik. Ve onlar nefslerine zulmettikleri zaman, eğer sana gelselerdi, böylece Allah'tan mağfiret dileselerdi ve Resûl de onlar için mağfiret dileseydi, mutlaka Allah'ı, (iki tarafın da) tövbelerini (onların tövbesini ve Resûl'ün mağfiret talebini) kabul eden ve rahmet edici olarak bulurlardı.

Allah, kişinin talebini kabul ediyor, onun günahlarını affediyor. Devrin imamının kişi hakkındaki talebini kabul ediyor, onların günahlarını bir defa daha affediyor. Günahları sevaba çeviriyor. Günahların sevaba çevrilmesi, Allahû Tealâ'nın onlara mağfiret etmesidir.

İşte Allah ile kul, arasındaki ilişkide bu mağfirettir. Ama kişi ile Devrin İmamı arasındaki ilişkide bunun adı şefaattir. 

Mürşide tabi olduğumuz zaman yaptığımız bu tövbe herhangi bir tövbe değildir. İnsanlar vardır günah işlerler, Allah’a devamlı tövbe ederler; “Yarabbi benim bu günahımı affet, benim bu günahımı affet.”  Onların Allah’ın affedip affetmeyeceği konusunda bir garantileri yoktur. 

Ama eğer Allah’a ulaşmayı dilerlerse, diledikleri zaman bütün günahları affedilir, yani örtülür. Mürşidlerine ulaşıp tâbî oldukları zaman, o örtülen günahlar bir defa daha affedilir, bir de sevaba çevrilir. 

Mevlâna Hazretleri buyuruyor ki; 
“Ne kadar tövbeni bozmuş olursan ol! Gene gel! 
Bu dergâh ümitsizler dergâhı değildir!
Tövbeni 100 kere, 1000 kere bozsan da gene gel!” 

Öyleyse Mevlâna Hazretlerinin bir bildiği var. İşte Mevlâna Hazretlerinin bildiği o şey, başka bir tövbedir.

Kur’ân-ı Kerim’de 3 çeşit tövbe yer alır;

1-Kişinin pişmanlık duyarak kendi kendine yaptığı tövbedir;

Bu tövbeyi Allah dilerse kabul eder veya kabul etmez.

3/ÂLİ İMRÂN-128: Leyse leke minel emri şey’un ev yetûbe aleyhim ev yuazzibehum fe innehum zâlimûn(zâlimûne). 
Senin için bir emir (yapacağın bir şey) yoktur. (Allah), ya onların tövbesini kabul eder veya onlara azap eder. Oysa onlar, gerçekten zalimlerdir.

9 / TEVBE – 27:Summe yetûbullâhu min ba'di zâlike alâ men yeşâ'u, vallâhu gafûrun rahîm(rahîmun). 
Daha sonra da bunun ardından Allah, dilediği kimsenin tövbesini kabul eder. Ve Allah, Gafur'dur (mağfiret edendir) ve Rahîm'dir (rahmet nurunu yollayandır).

2-Allah’a ulaşmayı diledikten sonra, ihsanla mürşide tabi olduğumuz zaman yaptığımız tövbe; 

Kişi Allah’a ulaşmayı diler ve 12 ihsanla Allah’ın kendisine gösterdiği mürşide tabi olursa, Allah o kişinin mürşidinin önünde yaptığı bu tövbeyi mutlaka kabul eder. O güne kadar işlemiş olduğu bütün günahları Allahû Tealâ tarafından affedilir ve affedilen günahlar sevaba çevrilir. 

Mürşidin önünde yapılan tövbe hayatımızda çok önemlidir;

11/HÛD-52: Ve yâ kavmistagfirû rabbekum summe tûbû ileyhi yursilis semâe aleykum midrâran ve yezidkum kuvveten ilâ kuvvetikum ve lâ tetevellev mucrimîn(mucrimîne). 
Ya kavmim! Rabbinizin mağfiretini isteyin. Sonra O’na tövbe edin (mürşidin önünde tövbe edip, zikre başlayın). Üzerinize sema(dan) bol yağmur (bol rahmet) göndersin. Ve sizin kuvvetinizi, kuvvet ile arttırsın. Ve mücrimler (suçlular) olarak yüz çevirmeyin.

Tövbe sırasında 7 şahit söz konusudur;

1-Allahû Tealâ
2-Huzur namazının imamı (Devrin imamının ruhu)
3-Arşı tutan melekler
4-Mürşidin gönül gözü (Tâbî olunan mürşid)
5-Mürşidin başının üzerindeki devrin imamının ruhu
6-Kirâmen katibin melekleri
7-O kişinin hayat filmi (Tâbî olan kişinin kendisi)

3-Allah’ın davetiyle gerçekleşen tövbe; Tövbe-i Nasuh

Bir kişinin Tövbe-i Nasuh’la tövbe edebilmesi, muhakkak ki ihlasa ulaşmasına bağlıdır. Tövbe-i Nasuh o kişinin ihlâs makamını tamamladığını, salâh makamına adım attığını gösterir. Nefsinin kalbi 14 kademe müzeyyen olan kişi, Allahu Teala tarafından seher vaktinde Tövbe-i Nasuh’a çağrılır. Allahu Teala ile karşılıklı tövbe işlemi gerçekleşir. 
66 / TAHRİM – 8:Yâ eyyuhellezîne âmenû tûbû ilâllâhi tevbeten nasûhâ(nasûhan), asâ rabbukum en yukeffire ankum seyyiâtikum ve yudhilekum cennâtin tecrî min tahtihel enhâru, yevme lâ yuhzîllâhun nebiyye vellezîne âmenû meah(meahu), nûruhum yes'â beyne eydîhim ve bi eymânihim yekûlûne rabbenâ etmim lenâ nûrenâ vagfir lenâ, inneke alâ kulli şey'in kadîr(kadîrun).
Ey âmenû olanlar (Allah'a ulaşmayı dileyenler)! Allah'a Nasuh Tövbesi ile tövbe edin! Umulur ki Rabbiniz, sizin günahlarınızı örter ve sizi altından nehirler akan cennetlere koyar. O gün Allah, nebîleri ve O'nunla beraber olanları mahzun etmez. Onların nurları, önlerinde ve sağlarında koşar. “Rabbimiz, bizim nurumuzu tamamla ve bize mağfiret et (günahlarımızı sevaba çevir). Muhakkak ki Sen, herşeye kaadirsin.” derler.

Salâh makamında o kişinin günahları bir defa daha örtülecektir, bir defa daha sevaba çevrilecektir. İnsan hayatında günahlarının örtülmesi ve sevaba çevrilmesini sağlayan tövbelerin en üstünü budur; Tövbe-i Nasuh. Bir daha değişmesi mümkün olmayan, bozulması mümkün olmayan bir tövbedir. Neden? Çünkü kişinin nefsinin kalbinde afet kalmamıştır. Artık nefste afet olmadığından bozulması mümkün olmayan tövbedir. Bu kişinin bir daha günah işlememesi söz konusudur. Bu tövbe işleminden sonra kişi irşada ulaşır.

Şefaat bize, her dönemde Peygamber Efendimiz (S.A.V.)’in vekili olan devrin imamları vasıtasıyla ulaşıyor. 

Günümüzde İslam alemi, şefaatin Peygamber Efendimiz tarafından ahîrette gerçekleştirileceğini zannediyor. Bu yanlış inanış, ne yazık ki İslam âlemini cehenneme sürüklüyor. Çünkü şefaat dünya hayatında gerçekleşen bir olgudur.   

Sahihi Buhari, 8.cilt 1282 no lu hadisde Peygamber Efendimiz (S.A.V.); “Suçlular kıyamet günü yardım isteyecekler, onlara sözüm burada yetkim yoktur, sizi dünya da iken yeterince uyarılmadıkmı olacak” yani “benim şefaatim bu dünyadadır” diyor. 

Peygamber Efendimiz (S.A.V.) kızı Fatma’yı yanına çağırıyor ve öğüt vererek uyarıyor;

 “KIZIM FATIMA! Babanın Peygamber olduğuna güvenme seni ben bile kurtaramam! Ahirette üzerinize gelecek azabı uzaklaştıramam, buna selahiyetim yoktur” (K: Teberani, Fatıma Zehra‘dan rivayet etmiştir. Yenabiul mevedde, s.85, ibnul Abidin, c. 1. s.897.)

Nebiler sultanı Peygamber Efendimiz (s.a.v.) en sevdiği kızına dahi yardım edemeyeceğini söylüyor.

26/ŞUARÂ-214: Ve enzir aşîretekel akrebîn(akrebîne).
Ve en yakının olan aşiretini uyar.
Bu ayeti kerime indirildiğinde Peygamber Efendimiz (s.a.v) ailesinin bütün fertlerini, akraba ve yakın komşularını Ebû Kubeys tepesinde toplamış ve;

"-Ey Kâ'b b. Mürre oğulları! Nefsinizi Allah'tan satın almaya bakın; zira ben, âhirette sizin adınıza bir şey yapamam!”

-Ey Abdimenâf oğulları! Nefsinizi Allah'tan satın almaya bakın; zira âhirette sizin adınıza bir şey yapmak elimden gelmez!

-Ey Abdülmuttalip oğulları! Nefsinizi Allah'tan satın almaya bakın; zira âhirette sizin adınıza da bir şey yapamam!"

-Ey Muhammed'in kızı Fatıma! Sen de nefsini Allah'tan satın almaya bak; zira âhirette senin adına da bir şey yapamam." buyurmuştur.“

Peygamber Efendimiz (S.A.V) bütün sahabeye şefaat etmiştir, onların bütün günahlarının sevaba çevrilmesini de sağlamıştır. Ama kıyamet günü Peygamber Efendimiz (S.A.V)'in bütün ümmetine şefaat edeceğine dair bir söylentiye Kur'ân-ı Kerim geçit vermiyor. Kıyamet günü kimsenin şefaati kabul edilmez.                                                 

Nisa Suresinin 64. âyet-i kerimesi şefaatin dünya üzerindeyken yapıldığının kesin işaretidir. 

4 / NİSÂ - 64: Ve mâ erselnâ min resûlin illâ li yutâa bi iznillâh(iznillâhi), ve lev ennehum iz zalemû enfusehum câûke festagferûllâhe vestagfere lehumur resûlu le vecedûllâhe tevvâben rahîmâ(rahîmen). 
Ve Biz, (hiç) bir resûlü, Allah'ın izniyle kendilerine itaat edilmesinden başka birşey için göndermedik. Ve onlar nefslerine zulmettikleri zaman, eğer sana gelselerdi, böylece Allah'tan mağfiret dileselerdi ve Resûl de onlar için mağfiret dileseydi, mutlaka Allah'ı, (iki tarafın da) tövbelerini (onların tövbesini ve Resûl'ün mağfiret talebini) kabul eden ve rahmet edici olarak bulurlardı.

Ne yazık ki birçok insan zanlarına tâbî olarak, Kur’ân-ı Kerim’de hiçbir âyetle ifade edilmemiş olmasına rağmen Peygamber Efendimiz (S.A.V)’in kıyâmet günü herkese, bütün Allah’a inananlara, “Lâ ilâhe illallah Muhammeden resûlullah” diyen herkese şefaat edeceğini söylüyorlar. Ve "Biz Hz. Muhammed (S.A.V)'in ümmetiyiz; Kıyamet günü hepimize şefaat edecek, biz de O'nun ümmeti olduğumuz için doğru cennete gireceğiz." şeklinde bir görüş var. Bu olay asla varit değildir. Kur’ân’da böyle bir hüküm yoktur. Bu tamamen İblisin bir palavrasıdır. İnsanlar da o gün kendilerine gerçekten şefaat edileceğini ve cenneti hak etmedikleri halde cennete gireceklerini düşünürler. 

Kıyamet günü hiç kimse başka birinin günahını yüklenemiyor. Peygamber Efendimiz (S.A.V)'in de şefaati sahabe için dünya üzerinde tahakkuk etmiştir. Kıyamet günü Peygamber Efendimiz (şefaat) yardım edemez. 

2 / BAKARA - 119 :İnnâ erselnâke bil hakkı beşîren ve nezîren, ve lâ tus’elu an ashâbil cahîm(cahîmi).
Hiç şüphesiz Biz seni, hak ile müjdeleyici ve uyarıcı olarak gönderdik. Ashabı cehîm (cehennemlikler)den sana sual etmeyiz (sen cehenneme gideceklerden sorumlu değilsin). 

39 / ZUMER - 19 E fe men hakka aleyhi kelimetul azâb(azâbi), e fe ente tunkızu men fîn nâr(nâri). 
Öyleyse bir kimse, üzerine azap sözünü hakettiği taktirde sen, ateşte olanı kurtarabilir misin? 

Peygamber Efendimiz (s.a.v)‘in şefaat görevi rahmetli olduktan sonra sona ermiş, bu görev Kendisinden sonra gelen Vekaleten görevli Devrin İmamına verilmiştir;

7/A'RÂF-53:Hel yanzurûne illâ te'vîleh(te'vîlehu), yevme ye'tî te'vîluhu yekûlullezîne nesûhu min kablu kad câet rusulu rabbinâ bil hakk(hakkı), fe hel lenâ min şufeâe fe yeşfeû lenâ ev nureddu fe na'mele gayrellezî kunnâ na'mel(na'melu), kad hasirû enfusehum ve dalle anhum mâ kânû yefterûn(yefterûne).
Onlar sadece onun tevîline (yorumuna) mı bakıyorlar. Onun tevîlinin geldiği gün, daha önce onu unutmuş olanlar: “Rabbimizin resûlleri hak ile gelmiştir. Artık bize şefaat edecek şefaatçiler var mı ki; bize şefaat etsinler. Veya (dünyaya) döndürülmüş olsaydık, yapmış olduklarımızdan başkasını yapardık.” derler. Nefslerini hüsrana uğrattılar. Ve uydurdukları şeyler kendilerinden ayrıldılar.

Allah’ın izniyle şefaat etmeye yetkili vazifeliler Devrin İmamlarıdır ve şefaat dünyada geçerlidir. 

20/TÂHÂ-108: Yevme izin yettebiûned dâıye lâ ivece leh(lehu), ve haşeatil asvâtu lir rahmâni fe lâ tesmeu illâ hemsâ(hemsen). 
İzin günü, kendisinde eğrilik olmayan davetçiye tâbî olurlar. Rahmân’a karşı sesler kısılır. O zaman hems (hafif fısıltı)dan başka bir şey (ses) işitmezsin.

20/TÂHÂ-109: Yevme izin lâ tenfauş şefâatu illâ men ezine lehur rahmânu ve radıye lehu kavlâ(kavlen). 
İzin günü, Rahmân’ın kendisine izin verdiği ve sözünden razı olduğu (tasarruf rızasının sahibi) kimseden başkasının şefaati bir fayda vermez.

78/NEBE- 38:yevme yekûmur rûhu vel melâıketu saffâ(saffen), lâ yetekellemûne ıllâ men ezıne lehur rahmânu ve kâle sevâbâ(sevâben).
Melekler (arşı tutan melekler), saf saf olarak ve ruh (devrın ımamının ruhu) oradadırlar. Kendısıne rahmân’ın ızın verdığınden başka kımse konuşamaz. Ve sevap söyler (günahların sevaba çevrılmesını müjdeler). 

43/ZUHRÛF-86: Ve lâ yemlikullezîne yed’ûne min dûnihiş şefâte illâ men şehide bil hakkı ve hum ya’lemûn(ya’lemûne). 
Ve onların, O'ndan (Allah'tan) başka taptıkları şeyler şefaate malik değildir. Hakk'a şahit olanlar hariç ve onlar (Hakk'ı) bilirler.

Dünya üzerindeyken şefaat imkânını kullanmadan kıyâmet gününe ulaşmış insanlar için o gün hiçbir şefaat fayda vermez. Çünkü o gün şefaat yoktur. 

2/BAKARA-48:Vettekû yevmen lâ teczî nefsun an nefsin şey’en ve lâ yukbelu minhâ şefâatun ve lâ yu’hazu minhâ adlun ve lâ hum yunsarûn(yunsarûne).
Ve hiç kimseden bir kimseye bir şeyin ödenmediği ve ondan (hiç kimseden) bir şefaatin kabul olunmadığı ve hiç kimseden bir fidye alınmadığı ve onlara yardım da edilmediği günden sakının.

Bakara suresinin 48. Ayeti kerimesi için İslam aleminde “kafirler için geçerlidir” diye bir inanış var. Lakin orada Allahû Teâlâ’nın çok açık bir uyarısı var insanlara. Ve yine Bakara suresinin 254. Ayet-i kerimesi, o uyarının sadece kafirlere değil, “ yâ eyyûhellezîne âmenû” ile başlayarak müminlere de olduğunu bize ispat etmektedir.

2/BAKARA-254:Yâ eyyûhellezîne âmenû enfikû mimmâ razaknâkum min kabli en ye’tiye yevmun lâ bey’un fîhi ve lâ hulletun ve lâ şefâah(şefâatun), vel kâfirûne humuz zâlimûn(zâlimûne).
Ey âmenû olanlar! İçinde, ne bir alışverişin ne bir dostluğun ve ne de bir şefaatin bulunmadığı gün (kıyâmet günü) gelmeden önce, size verdiğimiz rızıklardan infâk edin (Allah için verin). Ve kâfirler, onlar zalimlerdir.

40/MU'MİN-18:Ve enzirhum yevmel âzifeti izil kulûbu ledel hanâciri kâzımîn(kâzımîne), mâ liz zâlimîne min hamîmin ve lâ şefîin yutâu. 
Ve yaklaşan gün (kıyâmet günü) konusunda onları uyar. O zaman kalpler, korku ile hançerelere gelir (can boğaza gelir). Zalimler için yakın bir dost ve şefaati kabul edilir bir şefaatçi yoktur.

Şefaat müessesesi bu dünya hayatını yaşarken gerçekleşir. Allahû Tealâ Mümin suresinin 7. Ayeti kerimesinde buyuruyor ki ;

40 / MU'MİN – 7:Ellezîne yahmilûnel arşa ve men havlehu yusebbihûne bi hamdi rabbihim ve yu’minûne bihî ve yestagfirûne lillezîne âmenû, rabbenâ vesi’te kulle şey’in rahmeten ve ilmen fagfir lillezîne tâbû vettebeû sebîleke vekıhim azâbel cahîm(cahîmi). 
Arşı tutan melekler ve onun etrafındaki kişi (devrin imamı), Rab'lerini hamd ile tesbih ederler ve O'na îmân ederler. Ve âmenû olanlar için (Allah'tan) mağfiret dilerler: "Rabbimiz, Sen herşeyi rahmetle (rahmetinle) ve ilimle (ilminle) kuşattın. Böylece (mürşidin önünde) tövbe edenleri ve senin yoluna (Sıratı Mustakîm'e) tâbî olanları mağfiret et (günahlarını sevaba çevir). Onları cehennem azabından koru!”

Allah'ın huzurunda, sadece kendisine izin verilen kişinin yani Devrin İmamı'nın şefaati söz konusudur. O da ancak kişinin irşad makamına ulaşıp önünde tövbe etmesiyle mümkündür. O zaman Devrin İmamı'nın ruhu kişinin başının üzerine gelerek Allah'a ulaşma gününün geldiğini tebliğ eder. Arşın sahibi olan Allah, günahları sevaba çevirir ve dereceleri yükseltilir.

40/MU'MİN-15: Refîud derecâti zul arş(arşi), yulkır rûha min emrihî alâ men yeşâu min ıbâdihî li yunzire yevmet telâk(telâkı).
Dereceleri yükselten ve arşın sahibi olan Allah, kullarından (Kendisine ulaştırmayı) dilediği kişinin (Allah’a ulaşmayı dilediği için Allah’ın da Kendisine ulaştırmayı dilediği kişinin) üzerine (başının üzerine) Allah’a ulaşma gününün geldiğini (o kişinin ruhuna) ihtar etmek için, emrinden (Allah’ın emrini tebliğ edecek) bir ruh (devrin imamının ruhunu) ulaştırır.

Allahû Tealâ her devirde devrin imamına şefaat yetkisi vermiştir. Dünya hayatında gerçekleşen bir vetiredir. İzin günü Rahman’ın kendisine izin verdiği ve kendisinden tasarruf rızasıyla razı olduğu kişi, her kavimdeki resuldür, aynı zamanda devrin imamıdır. Sadece onun ruhu kişinin başının üzerine gelir, sadece Allah'ın kendisine izin verdiği kişi ve sadece izin günü (tâbiiyet günü) şefaat edebilir. Allah'ın sözünden razı olduğu kişinin şefaati, şefaat olarak geçerlidir.
 
72/CİNN-26: Âlimul gaybi fe lâ yuzhiru alâ gaybihî ehadâ(ehaden).
O (Allah), gaybı bilendir. Fakat O, gaybını hiç kimseye izhar etmez (açıklamaz).

72/CİNN-27: İllâ menirtedâ min resûlin fe innehu yesluku min beyni yedeyhi ve min halfihî rasadâ(rasaden).
Resûllerden razı oldukları (tasarruf rızasına ulaşmış olanları) hariç! O taktirde, muhakkak ki O (Allah), onların önünden ve arkasından gözetenler sevkeder ki.

20/TÂHÂ-109: Yevme izin lâ tenfauş şefâatu illâ men ezine lehur rahmânu ve radıye lehu kavlâ(kavlen). 
İzin günü, Rahmân’ın kendisine izin verdiği ve sözünden razı olduğu (tasarruf rızasının sahibi) kimseden başkasının şefaati bir fayda vermez.

“Allah katında en büyük sadaka şefaat eden dildir.“ (Hadis-i şerif)

Taha Suresinin 109. âyeti bize bir büyük hakikati çok net bir şekilde ispat ediyor ki, şefaat kıyâmet günü yapılmaz, izin günü yapılır ve izin günü; davetçiye tâbî olunan gündür. Mürşid davetçidir. Davetçiye tâbî olunduğu gün ve onların başının üzerinde devrin imamının ruhunun varolacağı gün, izin günüdür.

İnsanlar hep günah işlerler, arkasından da günlerce, aylarca Allahû Tealâ’ya: “Yarabbi, Sen benim günahlarımı bağışla. Sen benim günahlarımı affet.” diye yalvarırlar. Bu tövbenin affedilip edilmeyeceği konusunda Allah’ın bir garantisi yoktur. Allahû Tealâ diyor ki;

35/FÂTIR-5: Yâ eyyuhen nâsu inne va’dallâhi hakkun fe lâ tegurrennekumul hayâtud dunyâ, ve lâ yegurrennekum billâhil garûr(garûru). 
Ey insanlar! Muhakkak ki Allah'ın vaadi haktır. Öyleyse dünya hayatı sizi sakın aldatmasın. Aldatıcılar da sizi Allah ile (affına güvendirerek) aldatmasınlar.

 “Sakın sizi şeytan Benim affıma güvendirmesin.” Ama Allahû Tealâ aynı zamanda da: “En büyük günahları işleyenler bile affımdan ümit kesmesinler.” diyor. 

39/ZUMER-53: Kul yâ ıbâdiyellezîne esrefû alâ enfusihim lâ taknetû min rahmetillâh(rahmetillâhi), innallâhe yagfiruz zunûbe cemîâ(cemîan), innehu huvel gafûrur rahîm(rahîmu).
De ki: “Ey nefslerini israf etmiş (haddi aşmış) kullarım! Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin. Muhakkak ki Allah, günahların hepsini mağfiret eder (sevaba çevirir). Muhakkak ki O, Gafûr’dur (mağfiret eden), Rahîm’dir (rahmet nuru gönderen).”

      Ne demek istiyor? O büyük günahları işleyenler de bir gün Allah’a ulaşmayı diler ve sonra mürşidlerine ulaşıp tövbe ederlerse, günahları affedilir ve sonra da sevaba çevrilir. 

Günahlar işleyip de Allahû Tealâ’dan af dilemek, o günahın affedilip affedilmeyeceği konusunda kesin bir kanaate sahip olmadan yıllarca Allah’a yalvarmak; tamam devam edilsin ama çözüm orada değildir. Çözüm Allah’a ulaşmayı dilemektedir. Dilediğiniz zaman Allahû Tealâ ilk adımı atıyor ve sizin günahlarınızın hepsini örtüyor. Af talebiniz her ne ise ona ait olan bütün günahlarınız Enfal Suresinin 29. âyet-i kerimesi gereğince örtülecektir. 

8/ENFÂL-29: Yâ eyyuhellezîne âmenû in tettekullâhe yec’al lekum furkânen ve yukeffir ankum seyyiâtikum ve yagfir lekum, vallâhu zul fadlil azîm(azîmi). 
Ey âmenû olanlar! Allah'a karşı takva sahibi olursanız sizi furkan (hak ve bâtılı ayırma özelliği) sahibi kılar! Ve sizden (sizin) günahlarınızı örter ve size mağfiret eder (günahlarınızı sevaba çevirir). Ve Allah, büyük fazl sahibidir.

“Bir kişi gerçekten İslâm’a girerse, onun bütün günahlarını Allahû Tealâ örter, ondan sonra sıra mükâfat ve mücazata gelir. O kişinin bir hasenatına on mislinden yedi yüz misline kadar mükâfat verilir. Seyyiatına de misliyle mücazat verilir.” (Sahihi Buhari, 1. cilt, 39)

Mürşidinize ulaştığınız zaman o günahlarınız sevaba çevrilecektir. Salâh makamına ulaştığınız zaman bir defa daha o güne kadar edindiğiniz yeni günahlar da affedilecek ve üstelik sevaba çevrilecektir. 

Günahların affı ve mağfireti Kur’ân-ı Kerim’de çok açık bir biçimde yer almıştır. Bütün devrin imamları yeryüzündeyken insanlara şefaat ederler. Yani tövbe merasimi esnasında onların günahlarının sevaba çevrilmesine neden olurlar.

Yukarıdaki ayetler ışığında Peygamber Efendimizin (s.a.v.) şefaati, biz ancak hayatta iken ve Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’i o anda temsil eden devrin imamı (halifesinin) vasıtasıyla ulaşmaktadır. Bunun için Allah'a ulaşmayı dilememiz ve bizi Ona ulaştıracak mürşide tabi olmamız gerekmektedir.

Allah razı olsun.